نام کتاب : 20 مهر باران می بارید  

نویسنده: amitis kian کاربر انجمن نودهشتیا

کتابخانه مجازی نودهشتیا

wWw.98iA.Com 

طراح جلد: hayden کاربر انجمن نودهشتیا

ویرایش :  ساحلی کاربر انجمن نودهشتیا

صفحه ی اول

ترانه ی عزیزم، لطفا اگر این دفتر را باز کردی آن را نخوان.

20 مهر 1380

امروز در دلم شادی ای حس کردم که برایم جدید بود. موضوع از یازده روز پیش آغاز شد. عصر بود و مثل هر روز ساعت چهار از محل کار به خانه روانه شدم. باران می بارید. برف پاک کن ماشین یک سره کار می کرد. در دلم گفتم عجب بارانی، خدا را شکر که ماشین دارم و در این باران منتظر تاکسی نیستم. ترانه سفارش خرید داده بود و خریدها را روی صندلی عقب گذاشته بودم.

خیابان تقریبا خلوت بود. ماشین ها با سرعت می رفتند. همچنان با خودم در مورد بندگان خدایی که زیر بارانند فکر می کردم. بارها خودم از این مسیر با اتوبوس و تاکسی رفته بودم و می دانستم اتوبوس ها چقدر دیر می آیند. در حاشیه خیابان دختر نوجوان صورتی رنگی ایستاده بود! یعنی پلیور کاموایی، چتر، کفش، کیف و کلاسور صورتی داشت. پیدا بود که سردش است. دمپای شلوارش خیس شده بود. دلم به حالش سوخت. با این که هرگز خانم غریبه ای را سوار نکرده بودم، اما این بار جلوی پای او ایستادم. دختر خواست عقب سوار شود که وسایل را دید و گفت:

-ببخشید آقا، پس من مزاحم نمی شم.

گونه هایش هم از سرما صورتی شده بود. گفتم:

-من مستقیم میرم مسیرت کجاس؟ هوا خیلی سرده.

دختر گفت:

-منم مستقیم میرم.

صدایش از سرما می لرزید. چترش را بست و سوار شد. دستش را به هم می مالید و ها می کرد. بخاری را روشن کردم. کمی گرم تر که شد شروع به بلبل زبانی کرد. گفت:

-مدرسمون خیلی خوبه، ولی باید واسه روزای بارونی یه فکر ی بکنه. من نقاشی می خونم. خیلی جالبه. شما نقاشی دوست دارین؟

سعی کردم سنگین و موقر باشم. هر چه باشد الان مجرد نیستم. گفتم:

-آره. خوبه.

-آره عالیه! بیشتر مردم خوب نقاشی نمی کشن. خیلیا هم که کلاس نقاشی میرن و نقاشی می خونن از استعداد بویی نبردن. بعضیا هم حرفه ای نیستن، ولی کارشون خیلی خوبه. بعضیا هم که خدا زده پس کلشون و هم استعداد دارن هم آموزش دیدن.

بعد خندید و گفت:

-مثل من.

ساکت بودم. بعد از چند لحظه گفت:

-راستی، شما مسافرکش نیستین؟

-نه.

-پس خیلی لطف کردین منو سوار کردین.

بعد در کلاسورش گشت و گشت و یک برگه از آن درآورد و گفت:

-من این جا پیاده میشم.

توقف کردم و گفت:

-این نقاشی هم مال شما، چون فکر نمی کنم پول بگیرین. درسته؟

لبخندی زدم و نقاشی را گرفتم. به حرکت ادامه دادم. نقاشی را به دست گرفتم که ببینم. شاهکاری بود. یک دختر بچه ی تقریبا سه چهار ساله طراحی شده بود که گلدانی را شکسته بود و خرده های آن جلوی پایش بود. تنه ی زنی در کنارش بود که با انگشت اشاره انگار دارد بچه را سرزنش می کند. در چشمان کودک هم شیطنت موج می زد. چقدر دوست داشتنی بود.نقاشی با احساسی بود. از دیدنش لذت بردم. واقعا انگار استعداد زیادی داشت. به خانه رسیدم. باران بند آمده بود.

و اما امروز. از آن دیدار یازده روز گذشت. صبح زود بیدار شدم. منتظر شدم تا ترانه هم بیدار شود، اما ترجیح داد بخوابد. به پارک رفتم تا ورزش کنم. کمی دویدم و روی یک نیمکت نشستم. شخصی کنارم نشسته بود و طراحی می کرد. به نقاشی اش خیره شدم. فضای پارک را می کشید. درختان، نیمکت ها و بوته ها را و دقت و با وسواس خاصی هم برگ های روی زمین را می کشید. برایم جالب بود و بدون توجه و منظور خاصی به حرکت دستانش نگاه می کردم و گاهی به منظره ی رو به رو.

دست از نقاشی کشید و به من نگاه کرد. همان دختر بود. این بار سردش نبود. چشم هایش عسلی بود. چهره اش زیبایی بخصوصی نداشت، الا لبخند! خندان و با انرژی گفت:

-سلام، صبح بخیر.

سلام کردم و گفتم:

-خیلی قشنگ نقاشی می کشی.

-آره، گفتم که بعضی ها استعداد دارن آموزش هم می بینن.

-اون یه دونه هم که به من دادی کار خودت بود؟

با لبخند حاکی از رضایت گفت:

-آره، قشنگ بود؟

- فوق العاده بود.

-روز قشنگیه. من پاییز رو دوست دارم. صبح رو هم دوست دارم واسه همین به جای مدرسه اومدم این جا نشستم.

-یعنی الان باید مدرسه باشی؟

با خنده ی شیطنت آمیزی گفت:

-آره مثلا.

من هم از خنده اش خندیدم. گفتم:

-پس بچه ی شیطونی هستی.

-تقریبا! یعنی ... خب نه ... دقیقا آره شیطونم. ولی چون خیلی استعداد دارم کادر مدرسه می ترسن بهم سخت بگیرن منم انگیزمو از دست بدم، واسه همین هوامو دارن.

-چه خوب.

-تا حالا از مدرسه فرار کردی؟

یاد بچگی هایم افتادم و گفتم:

-آره، یه بار رفتم مسابقه بوکس ببینم و فرار کردم.

به لباس هایم اشاره کرد و گفت:

-اهل ورزشی؟

-نه، اهل نرمشم.

خندید و گفت:

-چقدر ملایم.

-آره، کارام زیاده نمی تونم ورزش کنم.

-این بهانه تکراری شده. بابای منم میگه کاراش زیاده، ولی نیست. شکمش خیلی بزرگ شده.

و با دست ادای شکم پدرش را درآورد و خندید. بعد گفت:

-اصلا هیچ حرکتی نداره. گاهی فکر می کنم ماهیچه هاش خشک میشه.

کمی سکوت کرد و به حلقه ی دست من نگاه کرد. گفت:

-شما بچه هم دارین؟

-نه هنوز.

-من بر خلاف بابام اهل ورزش هستم، ولی نه ورزش ملایمی مثل نرمش.

و دوباره خندید.

-من ژیمناستیک کار می کنم.

سپس گفت:

-می خوای ببینی؟

چیزی نگفتم. سراسر شور و هیجان بود. لبخند یک لحظه هم لب هایش را ترک نمی کرد. تخته شاسی و مدادش را روی نیمکت گذاشت. چند قدم دور تر رفت و بعد چهار تا بالانس پشت سر هم زد. لبخند زدم. احساس می کردم آنقدر انرژی داده که من هم می توانم بالانس بزنم. دوباره نشست. گفت:

-کار شما چیه؟

-کارمند یه اداره خصوصیم. کلاس چندمی؟

-سوم دبیرستان.

حدود هشت سال از من کوچک تر بود. ساعتش را نگاه کرد و گفت:

-اوه خیلی باهاتون صحبت کردم. اسمتون چیه؟

-بهزاد.

-منم آلاله ام. باید برم مدرسه. این درسو دوست دارم.

و بعد کوله اش را مرتب کرد. در حالی که یک پا دو پا می دوید از من دور شد. نگاهش کردم تا ناپدید شد. حس کردم با رفتنش خستگی هایم برگشت. دلم می خواست بنشیند کنارم و صحبت کند. تا شب آهنگ صدایش در گوشم می پیچید.

حسی که در ابتدای این خاطره نوشتم این بود. دلم می خواهد برایم صحبت کند. شب سعی کردم ترانه را به حرف بیاورم تا از روز و اتفاقاتش برایم بگوید. خندید و گفت:

-بهزاد دیوونه شدی؟ بگم چی؟ مامانم زنگ زد. رفتم خرید.

سعی کردم از خرید کردنش بپرسم که بهش برخورد و گفت:

-چیه؟ حالا می خوای حساب کتاب کنی که چی خریدم چی نخریدم؟

چیزی نگفتم اما ...

***

29 مهر

فکر نمی کردم این ماجرا ادامه پیدا کند. وقتی شروع به نوشتن خاطره کردم تصمیمم این بود که خاطراتی از این دست را که شخصی هستند بنویسم، اما فکر نمی کردم حضور آلاله بیشتر از دو بار باشد. اما امروز دوباره دیدمش. از محل کار با اتوبوس برگشتم. در پارک قدم می زدم تا به خانه برسم. اعتراف می کنم این بار آلاله حواسش به من نبود و خودم را به او نشان دادم. با این که عصر بود و اغلب مردم در این ساعت ها خسته اند با همان انرژی که دفعه پیش صحبت می کرد سلام کرد. راکت بدمینتون روی دوشش بود. گفت:

-وقت داری با من بازی کنی؟

می خواستم بگویم که خسته ام، اما با نگاه کردن به او گفتم:

-آره.

حدود نیم ساعت با هم بازی کردیم. بعد ناگهان گفتم:

-من دیرم شد.

خندید و راکتش را گرفت و گفت:

-ممنون. خوش گذشت.

با این که نیم ساعت بازی کرده بود باز هم با همان انرژی گفت:

-عصر بخیر.

و به من که درحال دور شدن بودم دست تکان داد. احساس خستگی نمی کردم. برایم خنده دار بود که قبل از بازی خسته بودم، اما بعد از بازی حس شادابی می کردم. اما قسمت غمناک روز این بود که وقتی به خانه آمدم ترانه تحویل نگرفت. دوست داشتم که کنارم بنشیند. با خود فکر کردم اگر نگویم می خواهم کنارم باشی و صحبت کنی فردای قیامت مواخذه می شوم که چرا دردم را نگفتم. ترانه از کجا باید می دانست من چه می خواهم. به همین دلیل گفتم:

-ترانه میشه چند لحظه پیشم بشینی و صحبت کنی؟

خندید و گفت:

-چت شده بهزاد؟ بگم چی؟ باشه برات الان حرف می زنم.

بعد از آشپزخانه آمد و گفت:

-چته تو؟ چی بگم؟ تو بگو چه خبر؟

-خبر که نیست، فقط دلم می خواد با هم حرف بزنیم.

نگاهی کرد که برایم سنگین آمد. انگار به آدم دیوانه ای نگاه می کند که به تیمار و مراقبت نیاز دارد. دستی به سرم کشید که طاقتم تمام شد، اما به آرامی گفتم:

-ترانه من دلجویی نمی خوام. من فقط می خوام صحبت کنیم، این خواسته ی زیادیه؟

از سکوت حوصله ام سر رفت. ترانه نگاهی کرد و گفت:

-یه فکر خوب دارم. می خوای برات آواز بخونم؟

-بخون.

برایم آواز خواند. زیبا می خواند. گفتم:

-عزیزم، واقعا که ترانه ای!

من تنها نیستم. ترانه همسر خوبیست.

***

4 آبان

با ترانه در پارک قدم می زدیم که آلاله را دیدم. واقعا برای چند لحظه ترسیدم که به ترانه چه بگویم. آلاله خیلی سنگین و طوری که انگار مرا ندیده از کنارمان رد شد. قلبم به شدت می تپید. به این فکر می کنم اگر ترانه متوجه چند بار دیدار ما می شد چه فکری می کرد. هر چه باشد من الان مجرد نیستم که دنبال ماجراجویی باشم. در حقیقت ماجراجویی در من حسی است که مرده. زودتر از این که بتوانم دست به هر کاری بزنم سر کار بودم و به دلیل حفظ آبرو و خیلی مسایل دیگر هیچ کار خارج از شغلی نمی کردم، حتی شوخی با همکاران. تقریبا آدم خنثی ای بودم و بعد از مدت کوتاهی هم ازدواج کرده بودم با کسی که خانوم است و ویژگی های خوب دارد و بعد از یک سال تازه با اخلاقیات هم آشنا شدیم و تازه فهمیدم که چه چیزهایی ممکن است به ماجرا تبدیل شود.

گاهی فکر می کردم که اگر ترانه را قبل از ازدواج می دیدم و با او قرار ازدواج می گذاشتم بهتر بود. گاهی هم می گویم شاید اصلا با او ازدواج نمی کردم. اما او زن خوبیست. به فکر زندگیست. به فکر من است، اما هیجانی ندارد. زندگی ما آرام است. مثل زندگی پیرهای بازنشسته که فرزندانشان هم سر زندگی خودشان هستند. گاهی که ترانه جایی می رود و می خواهد به دنبالش بروم خیلی خوش حال می شوم. گاهی هم که می شنوم از من تعریف می کند خیلی به خودم می بالم. خیلی بیشتر دوست داشتم که با ترانه در مورد کارهایم، خستگی هایم و ... صحبت کنم. دوست دارم او هم برایم صحبت کند، اما حرف هایم برایش کسل کننده است. اوایل صحبت می کردم، اما وقتی به محدوده ی کار می رسیدم می گفت در مورد خودمان بگو. تا کی می شود ما از خودمان بگوییم؟ هر چه تعریف داشتیم و نداشتیم به هم گفته ایم و از هم تعریف کرده ایم.

با هم دعوا هم که نمی کنیم؛ البته این خیلی خوب است. وقتی هم که در مورد کار صحبت می کنم خسته می شود. علاقه ای ندارد همکارانم را بشناسد، اما من این علاقه را در ترانه دیده ام که وقتی با خواهرش صحبت می کند می خواهد تمام دوستانش را بشناسد. نمی دانم، شاید من بد صحبت می کنم. شاید هم ما به درد هم نمی خوردیم. اما درست نیست بعد از سه سال یاد این بیفتم که به درد هم نمی خوریم. آن هم به خاطر این که حرفی نداریم. شاید قسمت من این بود.

***

9 آبان

امروز ترانه ماشین را برده بود و من مجبور شدم که با تاکسی به خانه بروم. در تاکسی نشسته بودم و مجله می خواندم. خانمی سوار شد. بدون این که نگاهی کنم جا به جا شدم تا بنشیند از وقتی که ازدواج کرده بودم سر به زیر بودم که خیانتی به همسرم نکنم. کمی گذشت. خانم دستش را روی مجله ی من گذاشت. نگاهش کردم. آلاله بود. گفت:

-چقدر عمیق مطالعه می کنید.

خندیدم. سلام کرد. گفت:

-از محل کار برمی گردین؟

-آره.

-معلومه! هم لباساتون خیلی رسمیه هم خسته اید. کاراتون زیاد بوده؟

-خب آره تقریبا زیاد بود، ولی ارباب رجوع آدمو خسته می کنه.

-همه رو خسته نمی کنه، آدمایی رو که مؤدبن و می خوان به ارباب رجوع کمک کنن خسته میشن. چون از خودشون صبر و تحمل زیادی نشون میدن. شما هم به نظر آدم صبور و مؤدبی هستین. همکاراتون هم این طورین؟

کمی فکر کردم. دیدم نه، داد و بی داد زیادی می کنند. گفتم:

-خب نه.

-واسه همین هم بیشتر آدما سراغ شما میان.

-از مدرسه میای؟

خندید و گفت:

-آره. امروز یکی از معلمامون انقدر تعریف منو کرد که خودم باورم نمی شد این منم! آخه می دونی، توی منطقه رتبه آوردم. تو نمایشگاهی هم که مدرسه گذاشته بود از کارام استقبال زیادی شد، واسه همین هم خیلی لی لی به لالام می ذارن.

-بچه ها بهت حسادت نمی کنن؟

-نه بابا! اِ، باید پیاده شم. خیلی مونده تا شما برسی؟

-نه.

-با من میای؟

با هم پیاده شدیم. در همان پارک قدم زدیم. باد می وزید. تازه متوجه موهای عسلی رنگش شدم که چتری توی پیشانی اش بود. زیبا بود. از مدرسه و همکلاسی هایش صحبت می کرد. از دختر خاله هایش صحبت می کرد. تک فرزند خانواده بود و به همین خاطر هم هم صحبتی نداشت. می گفت دوست دارد با یک نفر صحبت کند و من هم که گوش می دهم. بعد با نگرانی گفت:

-اگه دوست نداری بگو ها. خیلیا میگن من زیاد صحبت می کنم، ولی خب چی کار کنم دیگه؟

بعد خندید. گفتم:

-نه بگو.

و از خاطرات مدرسه می گفت. از شیطنت هایش و مرا به خنده می انداخت. دوست نداشت که متکلم وحده باشد. مرا هم به حرف می کشید. از همکارانم، همسرم، خانواده، کارهایم، اوضاع و احوالم می پرسید. بعد گفت که ترانه را دیده. ماجرای آن روز پارک را گفت و گفت که:

-ترسیدم بهت بگه دختره رو کجا دیدی و شک بیخودی کنه و واست بد میشه. آخه وقتی هم که بگی ارتباطی نداریم و فقط صحبت می کنیم خودشون ممکنه ببرن و بدوزن و متهمت کنن. اون وقت اعتماد از بین میره و دیگه نمی شه جاشو پر کرد. هر جا میری دل زنت پسه که یه وقت خیانت نکنی. هم اون عذاب می بینه هم تو از شک و مراقبتاش اذیت میشی.

منطقی حرف می زد. از صحبت هایش، از به حرف کشیدن هایش خوشم می آمد. تا غروب با او صحبت می کردم و در پارک قدم می زدیم. بعد گفت که دیر وقت است و خداحافظی کردیم. وقتی از او جدا شدم تازه یادم آمد که بهانه ای برای ترانه باید جور کنم که چرا این همه دیر آمدم. خدا را شکر موبایل نداشتم. با خود گفتم خب مثل آدم می گویم که در پارک قدم می زدم اما افکار منفی به ذهنم یورش می بردند. تا این که به خانه رسیدم اما ترانه در خانه نبود. خیلی خوش حال شدم که مجبور نیستم دروغ بگویم. تلفن پیغام داشت. ترانه خانه ی خواهرش بود. شوهر خواهرش دیر وقت می آمد و ترانه پیش او مانده بود. به فکر آلاله بودم. وقتی به خودم آمدم دیدم با فکرش به خنده افتادم.

***

20 آبان

امروز هم از روی خستگی شاید هم ... اصلا این دفتر که مال خودم است، چرا تعارف؟ از روی دلتنگی برای دوست کوچکم به پارک رفتم، اما ندیدمش. تا نزدیک عصر همان ساعتی که معمولا از مدرسه برمی گشت در همان حوالی قدم زدم، اما نیامد. بالاخره خواستم به خانه بروم که پشت چراغ قرمز آلاله را در ماشینی دیدم. راننده اش مرد میانسال چاقی بود که فکر می کنم پدرش بود. مرا ندید، اما از دیدنش خوش حال شدم، چون باز هم در حال خنده بود.

***

26 آبان

در یک اقدام عجیب لیست مدارس فنی حرفه ای اطراف را که رشته نقاشی داشتند بررسی کردم و با توجه به جهتی که آلاله از آن جا می آمد سه مدرسه بود. که یکی خیلی دور بود و دو تا نزدیک تر. یکی از آن دو مدرسه قوی تر بود و فعالیت های بیشتری داشت که احتمالا همان مدرسه ی آلاله باشد. ادامه تحقیقات باشد بعدا.

***

30 آبان

در این چهار روز طرحی نوشتم برای سیستم های گرمایشی در مدارس که با چند سنسور و کنترل بتوان سیستم مرکزی را بدون دخالت فراش نیم ساعت قبل از حضور دانش آموزان گرم کند و نیم ساعت بعد از تعطیلی خاموش شود و قابل برنامه ریزی باشد که آن را به مدارس بدهیم. طرح پذیرفته شد و از آن جا که طرح ساده ای بود زود آزمایش شد و قرار به ارائه ی آن شد. که فکر می کنم بتوانم با این کلک آلاله را ببینم.

***

5 آذر

در تقسیم بندی مدارس برای ارائه ی طرح و بستن قرار داد من سعی کردم مدرسه ی آلاله را بگیرم که به دلیل نزدیک بودن به منزل، قبول شد. به مدرسه ی آن ها رفتم. خیلی با خود فکر کردم اگر آلاله را نبینم این همه کارم بیهوده بوده. خیلی هم امید نداشتم که طی یکی دو ساعتی که در آن مدرسه هستم آلاله وارد دفتر شود یا در معرض دید من باشد. با مدیر به دفتر رفتیم. درب دفتر باز بود و ما در حال صحبت بودیم که صدای خنده ای حواسم را پرت کرد. به نظرم صدای خنده ی آلاله بود. مدیر متوجه حواس پرتی من و علتش شد. بیرون رفت و گفت:

-آلاله انقدر بلند می خندی که حواس مهمونمون رو پرت کردی.

آلاله آرام به دفتر سرکی کشید و چشمان قشنگش را از تعجب گشاد کرد و با خنده گفت:

-اِ، ببخشید حواستون رو پرت کردم.

و بیرون رفت. مدیر وارد شد و گفت:

-از دست این دخترا! ولی خیلی بهتر از پسران. همیشه بخندن! گاهی وقتا که ناراحت باشن آدم دلش ریش میشه. خب بریم سر بحثمون. طرحتون خیلی خوبه. برای انرژی و همچنین کار فراش رو آسون می کنه.

خلاصه قبول کرد و قرار است هشتم بروم مطالعه کنم و با چند تا کارگر سیستم را راه بندازیم.

***

8 آذر

موتور خانه زیر زمین بود و سالن ورزش هم زیر زمین بود. در پله ها قدم می زدم تا آلاله را ببینم. به کارگرها رسیدگی می کردم و دوباره به بهانه ی خفگی زیر زمین به راهرو می آمدم. در سالن ورزش باز شد. آلاله بود. معلوم بود عمدا بیرون آمده. گفت:

- سلام بهزاد. خوبی؟ خیلی وقته نمی بینمت؟

-چطوری می خوای منو ببینی؟

-آره راست میگی. اون چند دفعه هم اتفاقی شد. شمارتو میدی بهم؟

برای اولین بار از نداشتن تلفن همراه ناراحت شدم و گفتم:

-ندارم.

پکر شد و گفت:

-چند روز پیش یه عالمه حرف داشتم، ولی واسه بابام گفتم که نصفشو متوجه نشد، چون حواسش پیش من نبود. نصف دیگشم گفت که چرت و پرت میگم و خیلی بچه ام.

آن گاه با ناراحتی گفت:

-تو هم همین فکر رو می کنی؟

-به هیچ وجه! اتفاقا خیلی هم فهمیده ای. حرفاتم به آدم انرژی میده.

خوش حال شد و گفت:

-من برم تو کلاس تا کارگراتون بهت شک نکردن و معلمم گوشمو نکشیده.

بعد خندید و خواست برود که زود برگشت و گفت:

-پس میشه بگی دفعه بعد کی ببینمت؟

-فردا عصر خوبه؟

- خوبه! ساعت چهار می رسم پارک.

***

9 آذر

ساعت چهار به پارک رفتم. اصلا دست خودم نبود که آرام بمانم یا این که به مو و لباسم توجه نکنم. اضطراب داشتم. آلاله را زود پیدا کردم. مثل همیشه خوش حال بود. از درس ها و کارهایش گفت، از حس هایش گفت. برایم جالب است که این دختر از هیچ هم حرف می سازد برای تعریف کردن و آن قدر با آب و تاب تعریف می کند که انگار داستان یا ماجرای هیجان انگیزی بوده. مثلا از باز بودن بند کفش معلمش به این فکر رسیده که اگر زیر پایش می ماند و معلم بیچاره سکندری می خورد و هول می کرد، چقدر خنده دار می شد و آن وقت معلم سرخ می شد و به سرخ شدن ناگهانی اش هم می خندیدند. اما حقیقت این بود که بند کفش کمی باز بود و آلاله قضیه را در ذهنش بزرگ کرده و با آن چند لحظه خوش بوده و این خوشی را به من هم داده. مرا هم با حرف هایش به خنده می انداخت. وقت خداحافظی قرار دفعه بعد را گذاشتیم که شانزده آذر باشد. که باعث شک کسی نشود.

***

16 آذر

امروز هم به سختی جلوی خودم را گرفتم که ظاهر مشکوکی درست نکنم که هم آلاله فکر نکند منظور بدی دارم هم همکارانم.

نقاشی های جدیدش را نشانم داد. مثل همیشه زیبا بود و هنرمندانه و این را به خودش هم گفتم. ابراز خوش حالی می کرد از این که تعریف می کنم. گزارش هفتگی داد و بعد من من کنان پرسید اگه با پسری دوست شود کار بدی کرده؟

من هم خیلی منطقی جواب دادم که پسر از آن جا که دارای خانواده نیست و به جایی هم تعهد ندارد قابل اعتماد نیست و او هم صادقانه و ساده و بی تکلف پذیرفت و گفت که حرف حساب جواب ندارد، اما حقیقت این بود که این حرف نه از روی عقل من بلکه از روی احساسم بوده. یک حرف احساسی با روکش عقلی. او قبول کرد، اما خودم می دانم که حسادت می کنم با پسری دوست باشد و برای او هم بلبل زبانی کند، اما دریافتم که او مرا مثل یک برادر یا یک دوست می بیند و دلیل این حس هم متأهل بودن من است و این که درباره ی ترانه با او صحبت می کنم. او ترانه را توجیه می کند و می گوید ذاتا اهل صحبت نیست. نباید او را اذیت کنم.

به من پیشنهاد داد که دفترچه ای داشته باشم و روز تولد و ازدواج و اتفاقات مهم را در آن بنویسم و ترانه را با یادآوری آن ها خوش حال کنم. به پیشنهادش عمل خواهم کرد. دوست مهربان و خوبیست.

***

20 آذر

امروز با راکت بدمینتون آمد و خواست بازی کنیم، اما من خسته بودم. کسل بودم و می خواستم صحبت کنم. گفتم:

-بازی؟

فهمید حوصله ندارم. نشست و گفت:

-خب نه؛ اگه حال نداری نه. صحبت کنیم. می خوای بگم چی شد؟ یکی از معلمامون سرما خورد نیومد که ما هم بی کار شدیم رفتیم سالن ورزشی بعد بالانس تمرین کردم با بچه ها که یکی از بچه ها بدنش آمادگی نداشت فردا اومده بود می گفت نمی دونم چرا انقدر کمرم درد می کنه. بعد براش توضیح دادم که گفت خانوم دکتری واسه خودت، منم خیلی ذوق کردم. دوست دارم نقاش باشما، ولی نمی دونم چه سریه که خانوم دکتر بودن یه غرور دیگه ای به آدم میده.

از اعتراف صریح و بی پرده اش خنده ام گرفت. بعد مرا به حرف کشید. از همکارانم چغلی کردم. با دقت و حوصله گوش می داد. گاهی نصیحتی هم می کرد اما گوش دادنش کافی بود که ناراحتی ام کم شود. در مورد ترانه با خوش بینی مطلق صحبت می کرد. با او موافق نبودم. این قدر که آلاله فکر می کند ترانه آرام نیست. فقط نمی دانم چرا با من انقدر آرام است. زندگی یکنواخت و آرامی داریم. بدون سرگرمی بخصوص. بدون صحبت.

وقتی نوجوان بودم به عنوان یک عضو همیشه نادیده گرفته شده در فامیل و دوستان بودم. نمی توانستم این ها را به آلاله بگویم. این ها جزو خصوصی ترین رازهایم هست. حس حقارتی را که از نادیده گرفته شدن داشتم هنوز هم به دوش می کشم. هنوز هم به یاد دارم. هرگز هوش آن چنانی هم نداشتم. استعداد هنری، خلاقیت و هیچ چیز شایان توجهی نداشتم. تنها وجود منفعلم برای همه شناخته شده بود. ترانه خیلی پر سر و صدا نبود. مادرم دنبال دختری می گشت برایم که خانواده دار و خانم باشد و به قول خودش زبان دراز نباشد، حتی ترانه هم که اصلا زبان دراز نیست از مادرم دل خوشی ندارد. همیشه آخر این فکرهایم به این نتیجه می رسم که مادرم زبان دراز است. چه عبارت غریبی! اولین بار است که این را نوشتم و انگار جسم پیدا کرده و رو به رویم نشسته. یک مادر زبان دراز! خب بی ادبانه هست اما من هستم و دفترم. چه اشکال دارد؟

***

26 آذر

امروز دفتر را از اول خواندم. اوایل خیلی به این فکر می کردم که به ترانه خیانتی نکنم اما ... حالا خودم را به این راضی می کنم که وقت های اضافه که ترانه در آن حضور ندارد یا به آن احتیاجی ندارد را به آلاله اختصاص می دهم. تازگی ها هم به این رسیده ام که نمی توانم از نظر روحی به همسرم وفادار باشم، اما در وقت و پول و جسم تماما وفادار خواهم بود. چرا که قبل از پیدا شدن آلاله هم به زنی در رویاهایم فکر می کردم که گوش می دهد. صحبت می کند و با من همراه است. اما تلاشم را می کنم که ترانه را به خاطر چیزهایی که تعیین کننده نیست آزار ندهم. علاوه بر این من قصد ندارم به آلاله آسیبی وارد شود یا این که با او ازدواج کنم که در این صورت ترانه آسیب می بیند و دیگر از حد وفاداری خارج می شوم. نمی خواهم رابطه ای غیر عرفی هم داشته باشم چرا که ... خب هر چه باشد با مذهب و دین خو گرفته ام. شاید خیلی مراعات نمی کنم که آن هم اشکال دارد، اما نباید پا را از بعضی حدود فراتر گذاشت.

امروز بعد از حدود سه ساعت فکر به این نتیجه رسیدم که به آلاله علاقه دارم. آن هم خیلی زیاد! و به این فکر هستم که آیا به او بگویم یا نه. به خطرات و آسیب ها فکر می کنم. به آلاله، خودم، ترانه. گاهی رفتارهای ترانه را با آلاله مقایسه می کنم. این که اگر الان او به جای ترانه بود چه می کرد؟ چه حرفی می زد؟ چه واکنشی داشت؟ و ... خجالت می کشم که بنویسم، اما ... گاهی فکر می کنم که اگر او بود چه می پوشید، موهایش را چطور می بست و چتری های پیشانی اش را دوست دارم.

***

27 آذر

من واقعا عاشق هستم؟ یعنی واقعا بهزاد، مرد سر به زیر، خانواده دوست، مرد کاری، عاشق شده؟ آن هم نه عاشق همسرش، عاشق دختر بچه ای دبیرستانی! فکر کنم باید همین جا به این تردید پاسخ بدهم. با نوشتم عبارت دختر بچه ی دبیرستانی حالی به حالی شدم. انگار نوشتن عنوانش هم مرا سر کیف می آورد. حالم را خوش می کند.

عاشق شده اما و حس پشیمانی نمی کنم. دلم اسیر شده و حالا نفس هایم انگار طور دیگری می آید و می رود. داغ تر، مهربان تر، لطیف تر. حالا چرا این همه تردید و فکر راجع به این که عاشق شدم یا نه؟ همه چیز از سرچ کردن شروع شد. امروز در اینترنت به دنبال عشق و ... می گشتم که حدیثی از پیغمبر (ص) دیدم. «عاشقی که عشق خود را بپوشاند و تا هنگام مرگ پاکدامنی ورزد شهید است.» خیلی به این حدیث فکر کردم. جواب ابهام های دیروز را گرفتم. این عشق را بیان نمی کنم! مسلما خیلی سخت خواهد بود.

در ذهنم مدت زیادی هست که به او فکر می کنم. در ذهنم ابراز علاقه می کنم. انواع واکنش های ممکن را بررسی می کنم. خوش حال می شود؟ ناراحت می شود؟ شاید یک سیلی نثار صورتم کند. حرف ترانه را پیش می کشد؟ اما این افکار را زیاد ادامه نمی دهم. چرا که به پاسخ رسیده ام. سخت است، اما اراده می کنم.

***

30 آذر

آلاله را دیدم. چقدر سخت بود که در تمام طول صحبت کاری نکنم و حرفی نزنم که دلم را سفره کند و راز را برملا کند. می خواستم به او بفهمانم که زندگی ما از هم جداست و باید به این دیدارها که خالی از اشکال هم نیست خاتمه بدهیم، اما خنده اش، بازی و شیطنتش، از خود راضی بودنش، تعریف کردنش از من، اراده را از دل سست ایمان من سلب کرد. چند بار کلمه ی دوستت دارم تا نوک زبانم آمد اما بیرون نیامد.

کشف کرده ام که خیلی بی اراده هستم. این را پای تلفن به یکی از دوستان قدیمی ام گفتم که البته با تلاش بسیار این موضوع بی ربط به بحث را به تفکر راجع به اراده مربوط کردم که از حال پریشان من چیزی دستگیرش نشود. از آن جا که اصلا به من عاشقی نمی آید دوستم زیاد پاپی دلایل این حرف نشد، اما خندید آن چنان که گویی جوک برایش گفتم و گفت:

-اگر تو بی اراده ای وای بر ما.

-تو خبر نداری.

-از هر چه خبر نداشته باشم .خوب می دانم که وقتی می خواستی کار پیدا کنی با وجود بحران هایی که واقعا بحران بود کار را پیدا کردی. با همه ی بهانه گیری های رییس شرکت اراده کردی آن جا بمانی و ماندی. یادت نیست که گفته بودی من این جا می مانم چون می خواهم بمانم؟ یادت نیست روزهای مدرسه گفته بودی من می خواهم امسال در دانشگاه قبول شوم با این که برادرت همان سال فوت کرده بود وضع روحی بغرنجی داشتی اما خواستی و قبول شدی. اراده را هر چه تعریف کنی باز هم تو با اراده ای. خودت را دست کم نگیر.

مرا به یاد خاطرات انداخته بود. حقیقت داشت که وقتی می خواستم کاری کنم به هر طریقی بود و با هر مشقتی آن را انجام می دادم. این را می گذارم به حساب ویژگی خاص خودم که چند وقت است عمیقا دنبالش می گردم. ویژگی خاص! عادی بودن مرا غرق کرده. خسته شدم از عادی بودن. از خودم خجالت می کشم که این همه بی هیجانم، اما دوستم به نکته خوبی اشاره کرد.

اما عشق چه بلای پر رنجی است که راه گریز نمی دهد و اراده را از من هم سلب می کند. با خود کلنجار رفتم تا دفعه ی بعد تکلیفم را با این دختر فریبا ی وسوسه انگیز روشن کنم.

***

8 دی

امروز تولد آلاله بود. از دفعه پیش گفته بود که تولدش امروز است. من هم خیلی فکر کردم که چه برایش بگیرم که سنگین و بدون ابراز عشق باشد. می خواستم ماجرا را با یک هدیه معمولی و با ملایمت خاتمه بدهم. جان را از این درگیری خلاص کنم. کارت پستالی گرفتم که عکس یک گلدان گل رنگارنگ روی آن بود و عبارت تولدت مبارک. داخلش هم نوشتم تولدت مبارک و یک کتاب کلمات قصار و پند و اندرز برایش گرفتم. هدایای عاشقانه مرا به یاد آلاله می انداخت. به یاد حرف های شیطنت آمیزش. با یاد چشمان خوش رنگش. دست های زیبا و هنرمندش. اما من با خود عهدهایی داشتم.

آلاله را طبق قرار در همان پارک دیدم. حالا که دارم این سطور را می نویسم تازه یاد افکار و قول و قرارهایم افتادم. آلاله با نگاهش افسونم کرده بود. یادم رفته بود می خواهم ماجرا تمام شود. تمام فکر و ذکرم را به خود مشغول کرده. چه بسا گاهی ترانه را به جای آلاله در آغوش می گیرم که خدا خودش از سر تقصیراتم بگذرد. این دیگر عین خیانت است. هدیه را دادم و چند بار نزدیک بود ابراز عشق و علاقه کنم، اما در دلم با صدای بلند به خودم نهیب زدم بهزاد به خاطر خدا دست بردار. این را دیگر نگو که آب رفته به جوی باز نمی گردد. دیگر نمی توانی جمعش کنی. حتی شک آلاله را هم برانگیختم تا جایی که پرسید چیزی می خواهم بگویم؟ که سعی کردم عادی باشم و آنچه را که چند بار تا نوک زبانم آمده بود انکار کردم. آخرش این دهن لعنتی باز شد و گفتم:

-میای فردا بریم کوه؟

بی معطلی قبول کرد! آره به همین راحتی گیر افتادم. حالا چه کنم؟ کوه را از کجایم درآوردم و گفتم؟ خدا به دادم برسد. فردا صبح می بینمش.

***

9 دی

عجب روزی بود. آن قدر خوش گذشت که حتی نمی تونم تو این دفتر جا بدهم، ولی باید از یک جایی بنویسم و ثبتش کنم.

همان طور که قرارمان بود صبح زود نزدیک پارک صبر کردم تا آلاله خانم بیاید. ناگفته نماند که دیروز با آن حرف الکی که از دهانم پرید فهمیدم چه کردم، ولی ادامه دادم و برای این که امروز به یاد ماندنی و بی نقص باشد ماشین را بردم کارواش. بله! کارواش. این هم جزو عجایب کارهای من است که ماشین را ببرم کارواش. برای اولین بار بود که دوست داشتم به جای پراید سفید یه ماشین خاص داشته باشم، ولی حالا که ندارم.

آشغال های روی صندلی ها را جمع کردم و توی ماشین که تنها می نشینم زیاد تمیز نمی کنم. کاغذ، دستمال، خرده های بیسکوییت، هر جایش بود. چند روز پیش هم خرید رفته بودم و طبق معمول خریدها را روی صندلی عقب گذاشته بودم و آن جا هم خرده های سبزی و گل سیب زمینی ریخته بود. همه را گفتم کارواش جارو کند. توی ماشین کمی اسپری خوشبو کننده زدم که همه چیز بهترین باشد. قابل توجه وجدان دردناکم که برای ترانه از این کارها نمی کردم!

آلاله خانم تشریف آوردند. لباس های اسپرت و ورزشی. یه کوچولو بگی نگی آرایش هم کرده بود. توی دلم گفتم: "نکن بچه نکن. این دله. تیکه تیکه کردیش!"

با خودم بیشتر به زبان ترانه های کوچه بازاری حرف می زنم. این هم از کرامات سر و گوش جنباندن جدیدم است.

توی راه کلی حرف زد. شیطونی کرد. هله هوله خورد. به من هم داد. دوست داشتم به جای چیپس خوردن دستاش را ...

رسیدیم. توپ انرژی بود. آن قدر زیاد که هر کسی توی راه برگشت بود و ما را می دید و شیطانی های آلاله را می دید، خستگی هایش را فراموش می کرد و لبخند می زد. خیلی بالا رفتیم. شروع به شعر خواندن کرد. سر و گردنش را تکان می داد و شعر می خواند. دست من را گرفت و تکان داد. مثل بچه ها که دست هم را می گیرند و با هم شعر می خوانند. ولی ... بچه ها احساساتشان فرق دارد. شاید آن بچه بود، ولی من که بزرگم. خاک بر سر بزرگ بی وفایی مثل من! مسلما آن موقع اصلا به این چیزها فکر نمی کردم، ولی حالا که فایده ندارد پشیمانی. رفتم خوش گذراندم حالا یادم آمده فکر کنم کارم درست است یا نه!

بالای بالا بودیم. خیلی برف بود. روی یک صخره ی بزرگ نشستیم. آلاله شروع به نقاشی کشیدن کرد. آن جا با خودم فکر کردم که من هم بگی نگی اهل هنرم که هم زنم و خانوادش هم معشوقم هنرمندند! کلمه ی معشوق یک جورهایی حالم را بد می کرد. دوست دارم یک اسم دیگر رویش بگذارم. مثلا دوست، مثلا همراه یا هر اسم مجاز دیگری. به این می گویند توجیه! فکر کنم همین است، توجیه!

آلاله منظره ی دره را خیلی خوب قلم زد. این را خودش گفت! گفتم:

-این نقاشی رو بده به من.

-این هنوز تموم نشده.

من هم دیگه به روی خودم نیاوردم که نفهمیدم کجایش ایراد داره یا ناقص است! نتیجه می گیریم که یک ذره اهل هنرم. قول داده به من که وقتی تمام شد آن را به من بدهد.

همان جا روی صخره برای هر دویمان چایی ریخت. هوا سرد بود و خیلی چایی می چسبید. آلاله از سرما می لرزید. گفتم برگردیم. راه افتادیم. توی راه برگشت که سرازیری هم بود الحمد ا... نزدیک بود لیز بخورد. حالا چرا الحمدا...؟ واسه این که خدا را باید در همه حال شکر گفت، مخصوصا وقتی معشوق دست نیافتنی ات نزدیک است بخورد زمین و تو مجبوری با جان و دل بغلش کنی که ... الان دارم لبخند می زنم، واقعا هم لبخند دارد!

چقدر خطا کردم امروز. اندازه ی همه ی عمرم. اگر توی بهشت هم بودم حتما به جهنم تبعید می شدم. این کوچولوی خوشگل، آخرش یک کار حسابی دست دلم می دهد.

رفتیم ناهار را تو رستوران سنگی خوردیم. عالی بود؛ عالی! وقتی که عصر داشتیم برمی گشتیم آلاله می گفت سرش کمی درد می کند.

خیلی خوش گذشت، ولی من دیگر کوه نمی روم. چرا؟ چون آن جا همه ی قول و قرارهایم یادم می رود. شاید فشار هوا یا ... هر دلیلی داشته باشد من دیگر کوه نمی روم.

بیان خاطره نویسی ام عوض شده. فکر کنم دیگه خشک و رسمی نیستم و این خاطره خیلی بد خط از آب درآمد. تمامش را با عجله و سریع نوشتم. انگار می ترسیدم از ذهنم در برود. حالا هم طبق معمول دفترچه را مخفی می کنم توی هزار تا پستو. درست است که اولش خطاب به ترانه نوشتم که نخواند، اما هیچ تضمینی نیست که واقعا هم نخواند.

***

17 دی

آلاله آنفلوآنزای سختی گرفته بود. صدایش گرفته بود. حوصله هم نداشت. زیاد ننشست، اما به حرف های من گوش داد. مسابقه ی نقاشی دو روز دیگر برگزار می شود. نگران هستم که مبادا کسالت مانع شرکت در مسابقه شود. از همان روز کوه این طوری شد. برایش از صمیم دل دعا می کنم که موفق شود. حس می کنم من هم کسل هستم. هیچ علامتی از بیماری ندارم، اما تنها وقتی به او فکر می کنم که حالش خوب نیست، حالم بد می شود. شاید هم نوعی تله پاتی باشد. ترجیح می دهم فکر کنم تله پاتیست.

حالم به اندازه ی خود او بد شده. یک لحظه هم از جلوی چشمم کنار نمی رود. روزی صد بار به عشق لعنت می فرستم که چه بلایی به سر من آورده.

ترانه نگران حال من است و من نگران حال او و آلاله. چه آتشی در دل من است تنها خدا می داند و بس. یک دل و دو دلبر. در یک سرزمین دو پادشاه نگنجد من چه بدبختم که در سرزمین دلم دو پادشاه حکومت می کنند. از همه بیشتر دلم برای ترانه می سوزد که از همه جا بی خبر است. گاهی خودم را جای او می گذارم. تحمل یک لحظه فکر کردن به این را ندارم. پس نهایت تلاشم را می کنم که ... دل کندن که محال است. تلاش می کنم ترانه نفهمد.

***

22 دی

آلاله به مسابقه رفت، اما امیدی به برنده شدن ندارد. حالش بهتر شده. امروز می خواست که به یک رستوران برویم. برای این که وانمود کنم نمی خواهم به حرفش عمل کنم مخالفت کردم او هم اصراری نکرد، اما در دلم دوست داشتم با او به رستوران بروم حتی اگر دوباره درخواست می کرد به رستوران برویم اشتیاق هم نشان می دادم. من از دست او به جهنم که رفته ام رستوران که بهشت است. دایم با دلم در جنگم که مبادا علاقه را در چشمانم بریزد و آلاله را با خبر کند.

دارم تلاش می کنم یک راهی برای دل کندن و جبران کارهای کوه بکنم. وقتی کنارم می نشیند حس می کنم تنم داغ می شود و قلبم به شدت می تپد. سخنور خوبی نیستم، اما لکنت زبان هم ندارم، ولی در مقابل بلبل زبانی های آلاله به لکنت و تته پته می افتم. بهتر است بگویم در برابر بلبل، کلاغ می شوم. به نظرم زیباترین دختر دنیاست، اما چه دلیلی غیر از عشق سبب می شود چهره ای را که اولین بار خیلی معمولی می دیدم حالا زیباترین ببینم.

بهتر است دست از انکار بکشم. انگار عاشق شده ام. بدبخت شدم. نمی دانم باید چگونه تمامش کنم. امروز هم قبل از دیدنش هزار باید و شاید آوردم که تمام بشود، اما وقتی دیدمش کم مانده بود هوار بزنم که دوستش دارم، اما به زور و زحمت جلوی این عشق یاغی را گرفتم که پدری از من در آورده که قوم مغول از کسی درنیاورده. سرم درد می کند. در ذهنم آشوب است؛ بلواست!

***

27 دی

هوا خیلی سرد بود. برف زیادی باریده بود. خیلی جاها تعطیل شده بود، اما اداره باز بود. و از آن جا که من کارمند خوب و نمونه ای هستم به اداره رفتم و تا آخر وقت هم ماندم. چه بسا که اصلا مهم ترین دلیل این است که امروز هم با آلاله قرار داشتم. اما فکر نمی کردم بخواهد بیاید. خیلی هوا سرد بود. او هم که هنوز خوبه خوب نشده بود.

به پارک رفتم. برف همه جا را پوشانده بود و دایم هم می بارید. چتر بر سر داشتم. راستش خیلی درگیر ظاهر خودم هستم. کفش هایم همیشه واکس خورده است. موهایم همیشه مرتب و حالت داده، لباس هایم با خط اتوی تیز و همیشه خیلی تمیز و معطر است، به همین دلیل کمی به سوسول ها شباهت دارم، اما فقط کمی.

در پارک کمی قدم زدم که صدای خنده ای شنیدم که روح افزا و جان بخش بود. برگشتم. آلاله پشت سرم بود و به من می خندید. ناخودآگاه خندیدم. از دیدنش، از خندیدنش، از موهای قشنگش که با بی قیدی در معرض نمایش بود. حالش به نظر خوب بود و از این بابت خیلی خوش حال بودم. نمی دانستم به چه می خندد. به خودم نگاهی کردم، اما چیز خنده داری پیدا نکردم. گفت:

-بابا بی خیال، چه چتری هم گرفته. وقتی قدم می زنی چتر رو بذار کنار.

من هم خنده ام گرفت. گفتم:

-آخه لباسام ...

خندید و گفت:

یه ذره خیس میشه، چیه مگه؟

با خود گفتم: "تو بگو باید تو برف بخوابی تا دوستت داشته باشم، من می خوابم."

چترم را بستم و به او نگاه کردم. خم شد که بند کفشش را ببندد. یعنی من این طور فکر کردم، اما او گلوله برفی به من پرت کرد من هم ناپرهیزی کردم و با او برف بازی کردم. حتی به این بهانه چند بار خواستم که ... اما کاری نکردم. وصف العیش نصف العیش، با فکرش چند لحظه ای خوش بودم، انجام ندادنش سخت بود، اما خودم را کنترل کردم. به قولی سخته، ولی ممکنه!

اما از هر چه بگذریم خیلی خوش گذشت. "فکر کنم باید یه مهر استغفر ا... بخرم و دایم تو دفتر خاطراتم بزنم بلکه از این راه توبه کنم. یا کلا بی خیال توبه بشم! دومی راحت تره."

الآن که دارم این ها را می نویسم، جوشانده ای که ترانه برایم درست کرده رو به رویم است.

کمی سرم درد می کند، آبریزش بینی دارم. ریه هایم هم درد می کند. ناگفته نماند که وجدانم هم درد می کند. ترانه تا فهمید که من سرما خوردم بدون جست و جوی علت و سین جیم کردن و آزار دادن من، برایم سوپ و جوشانده آماده کرد و بخور در دستگاه ریخت. الآن هم زیر نور چراغ مطالعه نشستم که بیدارش نکنم. با آرامش خوابیده. آیا اگر بداند دلم گاهی شیطنت می کند باز هم آرامش خواهد داشت؟ از خدا می خواهم که هرگز آرامش را از او نگیرد. نمی خواهم به خاطر ماجراجویی های من زندگی را تلخ و سیاه ببیند. از طرفی من عهد بستم که به آلاله ابراز عشق نکنم. ترانه را دوست دارم. زیاد. اما عاشق نه ... چه بسا دوست داشتن برتر از عشق است، ولی هر دو احساس هایی مقدس و زیبا و انرژی بخش هستند.

دوست داشتن جنبه ی آرامش بیشتری دارد و عشق هیجان بیشتر، اما کاش از سرم بیفتد. که عشق خانمان بر انداز است. آن هم برای من که مجرد نیستم و همسر خوبی هم دارم. آخر نمی دانم دردم چه بود که به عشق دچار شدم. گاهی فکر می کنم از درون آلاله شیطانی بیرون خواهد آمد که زندگی ام را تباه کند، اما باز خنده هایش و آن موهای چتری اش چهره ی شیطان را از ذهنم می برد.

فکر کنم حالم خیلی بد شده، با وصف عیش امروز شروع کردم و حالا پشیمان شدم. "عشق برتره." آخرین نتیجه گیری امشب این بود، عشق برتر است، شاید هم حالا که تب دارم عشق برتر است.

***

2 بهمن

نتایج مسابقات آلاله آمد و او نفر اول شد. خیلی هیجان زده بود. دستم را می کشید و می گفت:

-بیا امروز مهمون من بریم رستوران. یه رستوران دیدم که خیلی دوست دارم برم. بابام که وقت نداره بیاد. مامانم که از این قرتی بازیا خوشش نمیاد، تنهایی هم که نمی شه، بیا دیگه.

سعی می کردم دستم را از دست لطیف و گرمش دربیاورم که داشت تأثیرات انکار ناپذیری در روانم می گذاشت. گفتم:

-باشه بریم.

با هم به رستوران رفتیم. خیلی دور نبود. رستوران شیک و صمیمی بود. با عشق به غذا نگاه می کرد. حس می کردم واقعا در پیاله عکس رخ یار دیده. بعد از این که نگاه های عاشقانه نصیب سبزی ها و تزیینات و گوشت های بیجان سرخ شده و سایر محتویات ظرف کرد با علاقه و لذت تمام غذا می خورد. کمی آن را مزمزه می کرد و آرام و با طمأنینه می جوید. چشمانش را می بست و لبخند نمکینی روی لب می آورد و به معنای واقعی با عشق می خورد. کمی که خورد شروع به خندیدن کرد. گفت:

-چرا منو این طوری نگاه می کنی؟

به خودم آدم و دیدم به جای خوردن همان غذا که رو به روی من هم بود با حسرت به غذا خوردن او نگاه می کنم. دهانم آب افتاده بود. طوری نگاه می کردم انگار شخصی در آن سوی شیشه غذا می خورد و دست من گرسنه به آن غذا نمی رسد. به حالات خودم خندیدم. گفتم:

-آلاله خیلی با عشق غذا می خوری!

با ذوق گفت:

-آره خب ... باید این طوری بخوریم دیگه. هم یه تشکریه از خدا، هم من از بچگی یاد گرفتم این طوری بخورم. مامانم آشپزیش محشره، بابام هم همیشه غذا رو این طوری می خوره که ازش لذت ببره. منم یاد گرفتم دیگه. اصلا بچه که بودم دوره می ذاشتن واسم که غذا خوردن رو یادم بدن. بابام خیلی رو این چیزا حساسه، میگه خانوم خونه، بیخود وقت تلف نمی کنه که بی توجه به تزیینات و طعم و عطر غذا همین طوری اونو نصفه جویده قورت بدیم. ما انسانیم و غذای پخته می خوریم و برای غذا خوردن آداب داریم، سنت داریم، سفارشات دینی بسیار داریم. البته بابام بیشتر از این که دینی باشه شکمو هست، واسه همین این بخشای دین رو خیلی دوست داره.

و خودش بعد از گفتن این جمله از خنده ریسه رفت.

توی کوه هم همین طوری غذا خورده بود، اما من تو هپروت بودم حواسم به این چیزا نبود. اتفاقات آن روز از سرم زیاد بود.

شب سعی می کردم تا حدی مثل آلاله غذا بخورم نه از روی تقلید و علاقه به خود آلاله، تنها به خاطر این که خوشم آمده بود که با لذت بخورم. یعنی انگار می خواستم یاد بگیرم. ترانه خیلی خوش حال شد. و گفت:

-خوشمزه س؟ خیلی قشنگ می خوری ها! تازه یاد گرفتی؟

-آره، آشپزیت که خیلی خوبه، برای تشکر هم باید خوب خورد که نشون بدم ممنونم.

ترانه چند لحظه به فکر رفت. و بعد لبخند زد. این حرکت او را خیلی متأثر کرده بود و رویم را بوسید و گفت:

-خیلی خوش حال شدم. هیچ وقت از آشپزی کردن انقدر راضی نبودم.

این را هم مدیون آلاله شدم.

***

7 بهمن

یه تشکر حسابی به آلاله بدهکارم. حقیقت این است که ترانه توی آشپزی بی حوصله بود. معمولا از سر تکلیفی که برای خودش در خونه می دانست آشپزی می کرد و توجه نمی کرد که حالا غذا قشنگ باشد یا نه. خیلی خوشمزه باشد یا نه. آشپزی اش بد نبود، ولی ... تعریف آن چنانی هم نداشت. اما توی این چند روز حتی برای صبحانه هم غذا تدارک می دید. حس می کنم هیجان جدید در زندگی ایجاد شده. غذاهای جدید از کتاب آشپزی پیدا می کند و درست می کند. برای غذا وقت می گذارد و حتی آن را خیلی تزیین می کند. انگار دارد استعدادهایش تو آشپزی بروز می کند. من هم همان طور با ذوق می خورم. دیگر دارم عادت می کنم که غذا را با میل و زیبا بخورم. این را مدیون آلاله ام. یک چیز جالب هم این که تازه یاد گرفتیم وقت غذا شیطانی هم بکنیم. بیشتر از غذا کیف می دهد!

فکر می کنم اگه ترانه دوست ندارد با من درباره کارهایم صحبت کند به خاطر بد صحبت کردنم است. فردا که آلاله را می بینم درباره این هم می پرسم. الآن این یک ذره بچه شده منبع پاسخگویی به سؤالات من!

***

8 بهمن

امروز آلاله را دیدم. اصلا یادم رفت ازش بپرسم بد صحبت می کنم یا نه، اما جواب معلوم است، او می گوید ترانه دوست ندارد صحبت کند، زور که نیست. آدم آرامی است. به هر حال ...

آلاله امروز ناراحت بود، ناراحتیش غمگینم کرد. یکی از همسایه هایشان به رحمت خدا رفته بود که آلاله دوستش داشته. برای همین خیلی متأثر شده بود. حتی گریه هم کرد. خیلی دلم سوخت. نمی خواستم جلوی من گریه کند. خیلی بد است که یک دختر آن هم از نوع همیشه شاد، گریه بکند. بهش خیلی دلداری دادم، اما اثر زیادی نداشت. می گفت توی خانه نمی تواند گریه کند چون بابایش می گوید مهم نیست و نمی خواهد الکی خودت را ناراحت کنی و وقتی نمی داند باید با دخترش چه کار کند با او دعوا می کند که گریه نکن. اما او همسایه شان را خیلی دوست داشت.

می گفت یک پیرزن مهربانی بود. آلاله هم با او خیلی صمیمی شده بود. حسرت می خورد که دیر با او آشنا شده. تازه یک ماه بود که با هم دوست شده بودند. پیرزن تنها بود. بچه هایش همه راه های دور بودن و کمتر به مادرشان سر می زدند. خیلی وقت ها برای آلاله درد و دل می کرد. می گفت امیدش به دیدن آلاله هست. یک جورهایی مثل مادر بزرگ آلاله شده بود. آن هم یک مادر بزرگ صمیمی.

آلاله خیلی غریبانه و محزون گریه می کرد و می گفت برایش هدیه خریده بود و می خواست غافلگیرش کند که طرف مرد. خیلی وقت بود پیشش نرفته بود. نقاشی پیرزن را کشیده بود و توی کلاسورش بود که نشانم داد. چهره ی مهربانی داشت. نزدیک بود با گریه هایش مرا هم به گریه بیندازد.

یکی از پلیس های گشت هم از کنارمان رد شد و فکر کرد اذیتش کردم که گریه می کند. بهش توضیح دادم که مادربزرگش فوت کرده. نقاشی را که تو دستش دید گفت:

-خدا بیامرزه!

و چیز دیگری نگفت. گریه هایش خیلی حالم را گرفت.

حالم به شدت گرفته شد. برای این که آلاله را از آن حال دربیاورم گفتم:

-می خوای قدم بزنیم؟

بلند شد و قدم زدیم. دوباره گریه اش شدت گرفت. او را در آغوش گرفتم، اما نه با قصد و منظور کامجویی، بلکه برای دلداری دادن. گریه می کرد و می لرزید. این گریه ها از توان من خارج بود. "واقعا چرا آخه اینا گریه می کنن؟ دل آدم خیلی می سوزه. اونم آلاله که همیشه خندان بوده، یهو این طوری ..."

ترانه می پرسید برای چه این قدر گرفته ام. گفتم:

-مادر بزگ دوستم فوت کرده دوستم خیلی ناراحته و روم تأثیر گذاشته.

-کدوم دوستت؟

انگار شوک بهم وصل کردند. حس کردم که دستانم یخ بست. راه نفسم تنگ شد. داشت سرفه ام می گرفت. چند بار پشت سر هم پلک زدم. غیر ارادی و تند نفس می کشیدم. گفتم

-یکی از دوستای دبیرستانم، البته خیلی نمی دیدمش، ولی امروز تو اداره کارش افتاده بود. اونم خیلی ناراحت بود. مادر بزرگش رو دیده بودم. مهربون بود، اما زیاد مهم نیست.

سعی کردم وانمود کنم خیلی هم مهم نیست. ترانه گفت:

-مطمئنی مهم نیست؟

-آره، چطور؟

-آخه از وقتی که اومدی بیش از حد بی حوصله ای.

-همین الآن به فکرش افتادم، زیاد هم مهم نیست، قبلش همین جوری بی حال بودم، گاهی پیش میاد دیگه.

لبخند بی خیالی زد و گفت:

-فکر کردم اخراجت کردن، کشتیات غرق شده، ورشکسته شدی، فقط بی حالی؟ قبلش یه خبر بده.

این قدر که فکر می کردم وحشتناک نبود، با یه دروغ سر هم آمد. مصلحتی بود، خب اگر راست می گفتم ... نه ... اگر هم ندارد، راست نمی گفتم. باید جلوی دهنم را بگیرم و همچنین کمی کنترل بیشتری روی رفتارم داشته باشم.

***

15 بهمن

با آلاله قرار داشتم که نیامد. فکر کنم هنوز حالش بد است.

***

20 بهمن

امروز بعد مدت ها آلاله را دیدم. هر روز از پارک رد می شدم که شاید ببینمش. آخر پانزدهم که نیامده بود تا دفعه بعد را مشخص کنیم. حالش از دفعه پیش بهتر بود. یعنی خیلی بهتر شده بود. می گفت رفته بود شمال که حال و هوا عوض کند، برای همین هم دفعه قبل نیامد.

از شمال رفتنش تعریف کرد. از راه و خرید و خوش گذرانی هایش. نقاشی هایش در شمال را نشانم داد. خیلی خوش حال بودم که باز هم می خندد. جالب این جاست که انگار پیرزن همسایه هم او را خیلی دوست داشته، چون کتاب های قدیمی حافظ و سعدی و ... و گردنبند و خلاصه کلی یادگاری برای آلاله گذاشته بود.

آلاله می خواست گردنبند را نشانم بدهد. تعلل کردم که بگویم این کار را نکند، اما تا بجنبم مقنعه اش را بالا زده بود و گردنبند روی گردن سفید و قشنگش پیدا بود. درست نمی دانستم گردن قشنگ تر است یا گردنبند. این نیم وجبی بدجور دارر ناخواسته مرا اذیت می کند. دست خودش نیست. اصلا فکر هم نمی کند که دارد چه بلایی سرم می آورد. همین طوری کم بهش وابسته نشدم! همه ی فکر و ذکرم شده است. خنده هاش توی ذهنم تکرار می شود.

ناخودآگاه با ترانه مقایسه اش می کنم و خودم را سرزنش می کنم که چرا عاشق همسر به این خوبی نمی شوم؟ ولی انگار عشق و ازدواج متضادند. چه بسا اگر با آلاله هم ازدواج می کردم همین آش بود و همین کاسه. واقعا چرا آدم نمی تواند عاشق همسرش شود؟

***

24 بهمن

جواب سوالم را پیدا کردم، آدم عاشق همسرش نمی شود چون بهش رسیده است. یکی از ضروریات عشق به نظر من جدایی است. وقتی از معشوقت جدا می شوی فقط خوبی هایش ذهنت را پر می کند. حالا چی شد که فهمیدم؟

ترانه رفته خونه مادرش، چون حال مادرزن عزیزم کمی بد شده. ناگفته نماند که من هم بهش سر زدم و آرزوی سلامتی اش را می کنم، ولی زیاد آن جا نمی مانم. حس می کنم جای ترانه خالیست. تازه وقتی نمی بینمش خوبی هایش یادم می آید. قشنگی هایش یادم می آید.

همین دیشب بود که به عکسش نگاه می کردم که به دیوار آویزان است. تازه بعد مدت ها فهمیدم که چقدر چشمانش قشنگ است. اگه منطقی باشم باید بگم چشم و ابروی قشنگی که دارد. مژه های خوشگل و پرپشت سیاه، صورت و بدن برنزه، اندام بی نظیرش طبیعتا عالیست. اما از آن جایی که فعلا طبیعی نیستم به طبیعت توجه ندارم.

به سازش نگاه کردم و یادم آمد که چه صدای خوبی دارد و چقدر قشنگ و دلنشین ساز می زند، البته از پدرش یاد گرفته. پدرش اهل ساز و آواز است، ولی شغلش خطاطی است. خانواده هنری هستند. خط ترانه هم هر چند به پای پدرش نمی رسد، ولی خیلی خوب است. این را وقتی دستگیرم شد که برایم یادداشت گذاشته بود که مادرش مریض است بروم دیدنش. خطش بعد از خستگی روزانه روح نواز بود.

همیشه خطش را می دیدم، اما بهش فکر نکرده بودم. شاید به خاطر همین هم خیلی از من دلخور باشد که در این صورت حق دارد.

کاش وقتی هم که کنارم است قدرش را بدانم. نمی دانم دارم چه کار می کنم. از طرفی دوست دارم عاشق زندگی ام بشوم، از طرفی تدر عشقی که گیر کردم دارم دست و پا می زنم. نه می تونم رها بشوم، نه می خوام که رها شوم! وابسته شدم! از طرفی هم تازه انگار با ترانه آشنا می شوم، تازه می بینم که چقدر بد کردم، بی توجهی کردم، و حالا حق می دهم که ناامید شود.

***

28 بهمن

در حالی این سطور را می نویسم که تمام دنیای شیشه ای من خرد شده. چرا؟ چون آلاله ی عزیزم، در شرف ازدواج است. برای او خیلی زود است که ازدواج کند، اما ... این شاهزاده نو رسیده دل آلاله رو برده. خون خونم را می خورد وقتی آلاله از محسنات علی آقا تعریف می کرد. اما بدتر از همه این که مجبور بودم وانمود کنم خیلی خوش حالم. و چند تا حرف دروغ محض هم برای اثبات زدم.

-از جمله این که دعا می کنم حالا که آن قدر عاشق هم هستین به هم برسین و سال های سال به خوبی و خوشی زندگی کنین.

من اصلا نفهمیدم که این علی از کجای روزگار پیدا شد و آلاله را دزدید. آن قدر هم این آقای مؤمن رویش تأثیر گذاشته که موهای قشنگ چتری اش را می کند تو و خنده هایش هم آرام و بی صدا شده. حس می کنم قلبم دارد پاره پاره می شود. دختر به این قشنگی، به این مهربانی، شادابی، آخر زود است که ازدواج کند!

***

4 اسفند

هنوز حالم خراب است، اما این حقیقت داره که آلاله مال من نبود. حتی این چند روز با ترانه هم بداخلاقی می کنم. فکر می کند افسردگی فصلی گرفتم. دلم براش می سوزد و خودم را مستحق این همه مهربانی نمی دانم. دو روز است که سر کار نمی روم و از صبح می روم ولگردی. به آلاله فکر می کنم. دنبال راه چاره ام. چطور بگویم آلاله را می خواهم؟ آخر چرا باید این طوری بشود؟ حتی گریه هم می کنم! از درد وجدان. از درد عشق.

یعنی آلاله خودش نمی دانست من این همه دوستش دارم؟ مقصر خودمم که نگفتم و توی دلم نگه داشتم. آخر چه سودی داره؟ چرا من نباید عاشق بشوم؟ چه گناهی کردم که زود ازدواج کردم؟ از ازدواجم پشیمانم.

***

8 اسفند

اتفاقی آلاله را توی پارک دیدم. اما خیلی عجله داشت و داشت می دوید. خواستم با او احوال پرسی و صحبت کنم که گفت علی جان خانه شان است، آلاله هم داره می دود که برسد خونه. معنی حسادت را تمام و کمال فهمیدم.

***

11 اسفند

ترانه از غرغرها و رفتار غمگین و عصبی من به تنگ آمد و خودش ترتیب یک سفر یک هفته ای را داد. همه اش هم می گوید یک خبر خوب دارد.

با هم رفتیم شیراز. خودش هتل رزرو کرد، اول خیلی مخالفت کردم، اما بعد کوتاه آمدم. با هم به سفر رفتیم. خوشا شیراز و وصف بی مثالش. هوا عالی و آفتابی بود. خودش نشاط انگیز بود. ترانه هم که با آواز و شیطنت هایش حال مرا حسابی جا آورد.

آن قدر ازش دور شده بودم که نمی فهمیدم چه جواهری دارم. احساس عذاب وجدان دارد خفه ام می کند.

***

15 اسفند

دیروز که داشتیم به تهران برمی گشتیم ترانه خبر خوبش را گفت. باردار است. نمی دانم درست چه حسی دارم! خوش حالم؟ می ترسم؟ ناراحتم؟ دلهره دارم؟ نگران ترانه ام؟ خلاصه کلی از احساس های متضاد در من تجلی پیدا کرد است. یک بخشی از فکرم پیش آلاله هست "باز شکرش باقیه که همه ی ذهنم نیست!" یک بخشی پیش ترانه هست و این که چه حسی دارد؟ این که یه وقت باعث ناراحتیش نشوم، سختش نباشد، آسیبی نبیند، از آن افسردگی ها که می گویند نگیرد.

من خوب بلد نیستم با او حرف بزنم تا بگویم چه حسی دارم، برای همین نگرانم که فکر کند از باردار بودنش ناراحتم، یا بچه رو بیشتر از او دوست دارم. یک بخشی از فکرم پیش بچه است. خلاصه این که باز هم فکرم مشغول است، ولی از قبل از مسافرت خیلی بهتر است.

***

16 اسفند

باز هم از اول دفتر را مرور کردم. خاطراتم دوباره زنده شد. علی خوش بخت ترین مرد دنیاست که با آلاله ازدواج کرده. البته بیست فروردین عقد کنان است. باید این راز را سر به مهر نگه دارم و نگذارم ترانه بویی ببرد. او لیاقت مهربانی را دارد، نه خیانت. خیلی مهربان مرا از افسردگی بیرون آورد. بهترین خوبی او این است که کنجکاوی نمی کند و می داند کی مرا تنها بگذارد.

اما از آلاله نمی توان گذشت. به وصالش که نرسیدم، اما در دلم دوستش خواهم داشت. و دورادور مراقبش خواهم بود. همین که ابراز نمی کنم کافیست. اما در دلم احساس خوبی ندارم. احساس پاکی عشق ندارم. احساسی که به ترانه دارم پاک است. به آلاله سوءنیت ندارم، اصلا نمی دانم درست و دقیق چه دارم و چه ندارم!

با خودم فکر می کنم این بچه چه خواهد شد با این پدر سر به هوایش. خدا کند او سر به زیر باشد. اما فرصت شیطنت را تا مجرد هست به او می دهم.

ترانه کمی حساس شده. تازه فهمیدم که چقدر به من وابسته است. می دانستم خودم چقدر وابسته ام اما فکر نمی کردم او هم این طور باشد. می خواهد کنارش بنشینم و ابراز احساسات کنم، اما فکر می کنم باید یک دوره کامل ابراز احساس ببینم، چون خیلی ضعیف هستم.

***

1 فروردین

عجب سالی گذشت. نیمه دوم به اندازه چند سال ماجرا داشت. ترانه با فرزند توی شکمش کنار آمده. گاهی از زبان او با من صحبت می کند. امروز هم از طرف او عیدی گرفت.

امسال می خواست کنکور بدهد، اما با این شرایط فکر نمی کنم قصد این کار را داشته باشد. دایم کتاب می خواند. در مورد بچه، تربیت و این مسایل. درس هم می خواند، اما نمی دانم چه پیش می آید. بگی نگی بیشتر مراقبش هستم.

گاهی فکر می کنم اگر دختر بود نامش را آلاله می گذارم، اما این ظلم بزرگی در حق ترانه است. به همین دلیل بارها به او گفته ام که نام بچه را خودش انتخاب کند.

هنوز از توهمات بیرون نیامدم. تا کمی بی خیال می شوم فکرش مثل ابر خیالم را سایه دار می کند. تا با ترانه گرم می شوم انگار پر خیالش را آتش زده باشم، سر و کله فکر آلاله پیدا می شود. این ها که نوشتم فکرهای الآن است. آن موقع که در خیالات غوطه ور می شوم اصلا به این منطق هایی که می نویسم فکر نمی کنم. و به این که عشقم را ابراز نمی کنم دلخوشم ... دلخوش ... دلخوش ... شاید دارم خودم را فریب می دهم. خوابم گرفت است.

***

20 فروردین

امروز عقد کنان آلاله است. از صبح حالم گرفته بود. حوصله ارباب رجوع و کارمند و آبدارچی را نداشتم. عصر آن چنان خسته بودم که انگار کوه کنده ام. وقتی به خانه رسیدم ترانه را در آغوش کشیدم و خستگی ها را با او در کردم. روحم پریشان بود. ترانه برایم آواز خواند، اما بیشتر یاد آلاله افتادم. اشکی گوشه چشمم نشست که ترانه آن را دید. خندید. صدایش مثل خنده آلاله شده بود. سرم را به زانویش گذاشت و دلداری ام داد که هیچ موضوعی ارزش غصه خوردن ندارد. بهزاد عزیز من چه بر سرش آمده که گریه می کند؟ هر چه باشد مهم نیست. بخند تا دنیا به رویت بخندد و این صحبت ها. شرمنده بودم که پیش همسرم ضعف نشان دادم، اما با ترانه ای که خوانده بود و خنده اش یاد دلبر کوچکم که امروز رسما از دستم رفت افتاده بودم. به ظاهر با دلداری های ترانه آرام شدم، اما این بار بر خلاف همیشه که ترانه آرامم می کرد به آرامش نرسیدم.

به خودم نهیب می زدم که مردی شدی، داری پدر می شوی آن وقت دلت پیش یک بچه ی شیطان و بازیگوش گیر کرده؟ آن همه پاکدامنی و ادعای وفاداری کجاست؟ آیا اگر ترانه علت گریه ات را می دانست باز هم می گفت مهم نیست و گریه نکن؟ آخر کمی به عقل بیا. مگر چه چیزی بین شما بود غیر از کلام؟

خوابم نمی برد. بقیه فکرهایم را در بالکن ادامه دادم. به خود می گفتم که مالیخولیایی شدم و با فکر کردن به آلاله دارم زندگی خودم، ترانه و فرزند در راهمان را تباه می کنم.

باید سرم گرم باشد. بهتر است به خواندن زبان مشغول شوم که هم خیلی لازم است هم فکر و ذکر آدم را به خود مشغول می کند.

همین الآن ترانه غلتی زد و چهره اش در نور چراغ مطالعه پیدا شد. نمی دانم چرا حس می کنم معصوم تر از قبل شده. مهربان تر شده. شاید هم به دلیل مادر شدن است. من چه مرد بی عاطفه و بی وفایی هستم.

***

29 فروردین

بسوزد پدر عاشقی. اراده که هیچ، دین و ایمان را هم از آدم سلب می کند! امروز آلاله را دیدم. با مقدار زیادی دروغ سعی کردم خودم را راضی و خوش حال از ازدواجش نشان دهم. چهره اش مختصر تغییراتی کرده بود. خلق و خویش هم در همین چند ماهه تغییر کرده بود.

تازه یادم آمد که بپرسم با این پسر کجا آشنا شده. گفت که از همکاران پدرش بوده. آلاله را یک بار دیده و یک دل نه صد دل عاشق شده. و آلاله هم دل به مهرش داده. یک علی جان می گفت صد تا قربانت شوم از دهانش می ریخت. خانمی شده بود. با وقار شده بود. پدر دلم را درآورد. حتی لطیفه هم گفتم که بخندد، اما به لبخند خانمانه ای کفایت کرد.

از دین ایمان علی آقا می گفت. با شیطنت راه نمی رفت و خلاصه این که خودش را خیلی سنگین گرفته بود. قرار بود علی را در پارک ببیند. در چشمانش هنوز شیطنت موج می زد. ساعت دیدارشان که رسید از او دور شدم تا علی مرد دیگری را با زن خود نبیند و به پاکی او شک نکند که البته اگر هم می دید شک نمی کرد. آنقدر شیفته آلاله بود و آلاله هم همین طور که اگر هزار هزار مدرک هم برای هر کدامشان می بردند باز بر پاکی یکدیگر سوگند می خوردند. اعتماد کامل به هم داشتند. این خیلی خوب و حسادت برانگیز است، البته من و ترانه هم خیلی به هم اعتماد داریم، اما ترانه اشتباه می کند. این همان حس عذاب وجدان است که دارد مرا می کشد. نمی توانم با خیال راحت به چشمان ترانه نگاه کنم. راست راستش خجالت می کشم.

آلاله با دیدن علی باز همان آلاله ی شیطان و بازیگوش شد. فهمیدم محبت کردن آلاله جهت گرفته.

***

10 اردیبهشت

هوا مستی آور است. به پارک رفتم، اما یاد آلاله در ذهنم همه چیز را تحت الشعاع قرار داد. انگار شرطی شدم تا به پارک می روم فکر آلاله هم می آید. به دنبال ترانه رفتم و با هم به پارک رفتیم. از بخت بد و منحوس من آلاله و علی را دیدم. خوش بودند. مثل دو مرغ سرمست. بهار آن ها را زیباتر کرده بود. نگاهم حسرت بار بود خویشتن داری کردم تا ترانه را نیازارم و سرم را پایین انداختم. آن دو از نزدیکی ما رد شدند.

ترانه اخلاق ناپسندی دارد که درباره چهره مردم نظر می دهد. این را نه به خاطر حرفی که زد بلکه از قبل و در مورد هر کسی به او یادآور می شدم که درست نیست در مورد چهره مردم نظر بدهی، اما او توجهی نداشت. خودش خیلی زیباست و هرگز نتوانسته خود را جای مسخره شوندگان تصور کند. آلاله و علی که از نزدیکی ما رد شدند ترانه گفت:

-دختره چقدر بی روحه! ولی پسره خوشگل تره. چی شده رفته این دختره رو گرفته؟ نه بهزاد؟ دختره مثل مرده ها نمی مونه؟

عصبانی شده بودم. به سختی خود را کنترل کردم. شقیقه هایم می تپید. گفتم

-ترانه جان علف باید به دهان بزی شیرین بیاد.

ترانه باز هم پافشاری می کرد که من هم باید نظر بدهم و بگویم دختر زشت است و بی روح. قلبم در اثر حضور آلاله داشت از جا کنده می شد. صدای خنده اش داشت مرا از حال می برد. به زحمت به خودم مسلط شدم و بعد از مدتی گفتم:

-ترانه زیاد مردم رو مسخره کنی بچه ات زشت میشه ها!

خندید و ادامه نداد. می دانست از مسخره کردن بدم می آید. دست کم جلوی من کمتر این کار را می کرد. حالا مسخره کردن معشوق که جای خود! دلم می خواست در همان حال عصبی بگویم: «همین بی روح که میگی دل شوهرت رو برده خانوم خوشگله. همین بی روح پدر دل منو درآورده. همین قیافه مرده برای من خوشگل ترین چهره ی دنیاست. همینه ترانه. خوب نگاهش کن. همینه که شبا خوابشو می بینم و در به در دنبالشم. همینه که خیلی وقتا بجای اون بغلت می کنم. همینه ترانه.» اما سکوت کردم. به حرمت خانواده سکوت کردم. فقط به حرمت خانواده، وگرنه کافی بود به خاطر همین کارهای زشت و غرور بیش از حد و بیجا قید ترانه را بزنم، اما چیزهایی هست که فراتر از این مسایل باید مورد توجه باشد.

"دفتر خاطراتم مثل صفحه ی نصایح مجله ها شده!" اما حقیقت این است که نه به خاطر حرف مردم و ترس از والدین -که البته در این باره زیاد مطمئن نیستم- باید احترام خانواده را نگه داریم.

واقعا اگه خانواده مشکلی نداشت ممکن بود از ترانه دست بکشم؟ تازه آلاله هم که دیگه مجرد نیست! نه، آن وقت از این جا رانده از آن جا مونده می شدم. اما اگه این طور هم نبود نمی توانستم خود را به شکستن دل دیگران راضی کنم. تازه از خانواده و اجتماع هم می ترسم. این را همین الآن فهمیدم. چون یک لحظه تصور کردم ترانه را طلاق بدهم و بروم سراغ آلاله و بنشینم زیر پایش تا او هم طلاق بگیرد! دیدم مثل داستان هایی می شود که یک شخصیت منحوس غیر انسانی نقش اول را به عهده دارد که از قضا اگه ماجرا این طوری پیش برود آن نقش اول، خودم می شوم!

یک ربع به همین خاطره خیره نگاه کردم. حتی اگه خانواده ای در کار نبود، آلاله هم مجرد بود، باز هم دست از ترانه نمی کشیدم، عصبانی بودم. چرت و پرت نوشتم. معلوم است که دست از ترانه نمی کشیدم. من خیلی مبادی آداب، مثلا! ترانه زیبا، خوش صدا، هنرمند، و الآن هم که مادر بچه! نه، ممکن نبود دست از ترانه بکشم. نظام خانواده و این چیزها سر جای خود. به ترانه علاقه هم دارم.

***

5 خرداد

فرزند ما پسر است و ترانه می خواهد نامش را مسیح بگذارد. خانواده اش خیلی مخالفت کردند که این همه نام مسلمانان، چرا مسیح؟ اما ترانه اصرار دارد که مسیح هم نام پیغمبر است و دوست دارد که نامش را مسیح بگذارد. نیت خیری دارد، من هم موافق هستم.

مسیح نامی است که حس تازگی و جان بخشی به آدم می دهد. مادرم می گفت نامش را داوود بگذارد. چون در بین پیغمبرها حضرت داوود خوش صوت بود و ترانه هم خوش صداست هم می خواهد نام فرزندش از بین پیامبران باشد، اما ترانه از مسیح بیشتر خوشش آمد. مادرم هم اصراری نکرد و از انتخاب ترانه راضی هم بود و سعی می کرد مادر ترانه را هم راضی کند که این نام پیغمر است و ... خلاصه برنامه ای بود برای نامگذاری فرزندی که هنوز خیلی به تولدش مانده.

ترانه دایم مطالعه می کند. گاهی به فکر تنبیه بچه است، بچه ای که هنوز به دنیا نیامده. گاهی به فکر تشویق است.

خواهرش هر از گاهی که سر به او می زند وسیله ی بچه گانه ای می آورد. در تدارک سیسمونی و از این برنامه ها هستند. چه ذوقی هم به خرج می دهند. برایم بی نمک است، اما خودم را شاد و شنگول و ذوق زده نشان می دهم. آخر کفش کوچک قربان صدقه رفتن ندارد که مادر و خواهرش و مادر من می نشینند دور هم قربان صدقه ی کفش کوچک و دستکش می روند؟! این بخش هیچ ارتباطی با آلاله ندارد، فقط نمی توانم درک کنم دستکش بی انگشت کوچک که مثل کیسه است چه قربان صدقه ای دارد؟

در خیالم برایش صحبت می کنم، برای مسیح -پسرم- با او به گردش می روم. به او یاد می دهم به مادرش احترام بگذارد. مادرش شایسته بهترین احترام هاست.

***

19 خرداد

دیروز اطلاعیه ای دیدم در باره ی نمایشگاه نقاشی سالانه دبیرستان. با اشتیاق تمام و به هدف دیدن آلاله به آن نمایشگاه رفتم. که امروز بود. سعی کردم وانمود کنم که تنها برای نمایشگاه آمدم. چشمم دنبال آلاله می گشت که او را در آن سوی سالن دیدم. سعی کردم خود را آرام نشان دهم و بعد از دیدن به ترتیب غرفه ها به غرفه آلاله برسم. که از بس تعلل کردم وقتی به آنجا رسیدم آلاله به آن سوی سالن رفته بود.

کمی معطل کردم تا آمد. احوال پرسی سنگینی کرد. نقاشی ها را نشان داد. لبخندی زدم. از دیدنش شاد بودم.

علی هم به نمایشگاه آمده بود، اما به دلیل این که نمایشگاه در مدرسه برگزار شده بود آن ها زیاد نزدیک هم نمی شدند، چرا که مدرسه برای دختران متأهل سخت می گرفت. و با شرایط خاص و وساطت و غیره آلاله را نگه داشته بودند.

نمی توانستم بیشتر در آن غرفه بمانم، چون خیلی مانده بودم و شک برانگیز می شد. تا شب به فکر آلاله بودم.

شب مهمان داشتیم. دختر خاله ام با خانواده آمده بودند. چهره ی دخترش شباهت زیادی به آلاله داشت. چند بار حواسش نبود با علاقه و یک دل سیر نگاهش کردم. دوازده ساله بود، اما خیلی شبیه آلاله بود. حالا که دارم این متون را می نویسم و عکس های امشب را نگاه می کنم می بینم آن چنان هم شبیه نبوده، اما از بس به آلاله فکر می کنم کم مانده ترانه را هم آلاله صدا کنم.

هر کس را می بینم شبیه او می دانم. همه جا انگار آلاله را می بینم. صدایش را می شنوم. آخر مالیخولیایی می شوم می مانم روی دست این ترانه و طفل معصومش که پدر دیوانه ای چون من دارد.

اصلا مثل پدرها نیستم.خوش حالم که این دفتر خصوصی است، وگرنه حیثیتم زیر سوال بود! چه کسی فکر می کند آقا بهزاد سر به زیر و اسطوره خانواده داری، عاشق دختر مردم که البته الآن زن مردم است، باشد؟!

حالا که ماجرا را در یک جمله نوشتم تازه فهمیدم چقدر قبیح و مضموم است. باید یه فکری برای این افکار زشت و شنیعم بکنم. با این کلماتی که نوشتم انگار مسابقه لغت دارم؛ شنیع و مضموم و ... 

***

25 خرداد

این خاطره از عشق آلاله نیست. امروز خودم را جای ترانه گذاشتم. خیلی فکر کردم. خیلی حس بدی داشتم. به کسی محبت کنم و او با بی وفایی تمام دنبال دیگران باشد! حتی اگر این دیگران یک نفر باشد، داشتم فکر می کردم اگر من کسی بودم که مورد بی وفایی قرار گرفته چه می کردم؟ حتی اگر هرگز هم نمی فهمیدم این موضوع را عوض نمی کرد، حس بی اعتمادی وجودم را گرفته، اما وقتی به این جا می رسم، ناگهان همه چیز سهل می شود، می گویم ابراز نمی کنم و تمام. گیجم.

***

31 خرداد

تولدم بود. عجب جشن و سروری به پا بود. کیک و شمع و تزیین و گل و خلاصه مهمانی بود برای خودش. همه هم بودند. پدر ترانه برایم خط نوشته ای آورد، مثل همیشه زیبا. با قابی شکیل و درخور توجه. خواهر و شوهر خواهرش پیراهن، و سایر مهمان ها هم ادکلن، قاب عکس، کمربند و کیف پول و از این دست هدایا آورده بودند.

هدیه ترانه از همه بهتر بود. یک خط موبایل و یک گوشی. آخر شب بعد از رفتن مهمان ها ترانه برایم ساز زد و آوازکی خواند. شکمش بزرگ شده. گاهی آن را می بوسم. حرکت های جنین نشانه زندگیست. خیلی دوست داشتم حس ترانه را وقتی جنین در درونش شنا و حرکت می کند بدانم. نمی توانم تصور کنم.

***

10 تیر

ترانه کنکور داشت. معلوم نبود چطور داده، اما به نظر نمی آمد برایش سخت بوده باشد. فقط رفت و آمدش سخت بود، هوا خیلی گرم شده، تا از حوزه امتحان بیاید بیرون مردم و زنده شدم، با آن شکم گنده، گرمای هوا، استرس کنکور، وقتی بیرون آمد و دیدم سرحال است نفس راحتی کشیدم. خندید و گفت:

-من کنکور داشتم چه نفسی می کشی تو! هوا رو تموم کردی!

وقتی برایش گفتم که چقدر نگران حالش بودم چشمانش برق می زد. حس کردم خیلی خوش حال شد. شب گفت:

-از این که هنوز هم به فکر من هستی و بچه تمام وجودت رو نگرفته خیلی خوش حالم. فکر می کنم آلاله هم همین روزها کنکور داده باشد. درسته که به آلاله فکر می کنم، اما ... نمی دانم اما چه! اما نگران ترانه ام؟ آن هم امروز که می دانم از این که به او فکر می کنم خوش حال است، و من بی انصاف به آلاله فکر کنم!

اگر حساب کنم از بیست و چهار ساعت شبانه روز چند ساعت به آلاله فکر می کنم گمان کنم بیشتر از سه ساعت نمی شود، اما نوشته های این دفتر پر از اسم اوست.

***

24 مرداد

در این مدت هیچ خبری نبود. نزدیک یک ماه. اما امروز که یک روز به غایت گرم است در پارک قدم می زدم باز هم یاد آلاله در ذهنم آمده بود، چون دیشب نقاشی را که به من داده بود دیده بودم. به همین دلیل امروز در پارک قدم می زدم. بارها در این مدت آلاله را در پارک دیده بودم، اما همیشه با علی بود. امروز اما تنها بود. کنارش نشستم و احوال پرسی کردم. به نظر می آمد از دیدنم خوش حال شده باشد. برای این که شک نکند از علی و رابطه شان پرسیدم. خیلی راضی بود.

در دلم گفتم تو خوش حال باش من هم هستم. گفتم که ترانه باردار است. خوش حال شد. به سلیقه ترانه بابت اسم بچه آفرین گفت، اما با مادرم هم عقیده بود که نامش داوود بود بهتر بود. او هم کنکور داده بود. کمی این پا و آن پا کردم و بعد گفتم من هم مثل برادرت می مانم. شماره تلفنم را داشته باش و اگر کاری برایت پیش آمد خجالت نکش. و شماره ام را به او دادم.

این طور که پیداست خیلی با علی خوش حال است و از او راضیست. 

***

20 مهر

یک سال از آشنایی من و آلاله گذشت.

***

20 آبان

مسیح متولد شد. نامش را همان مسیح گذاشتیم. پشت در اتاق عمل نزدیک بود از حال بروم. روی پا بند نبودم. اضطراب تمام وجودم را گرفته بود. این طور که پیدا بود ترانه برای تولد مسیح خیلی زجر کشید، اما خودش گله ای نداشت. کوچک و سرخ است. آرام است و به نظر نمی آید زیاد جیغ بزند و گریه کند.

باورم نمی شود که پدر شدم. ترانه را بیشتر دوست دارم. چهره اش مهربانی دیگری هم به خود گرفته. دوست دارم وقتی به بچه شیر می دهد یا وقتی خوابیده یا وقتی بچه را نگاه می کند بنشینم و تماشایش کنم. واقعا تماشایی است. حس می کنم این شیر نیست که به بچه می دهد، عشق است، مهربانیست و تمام خوبی هایی که در وجود آدم ها هست یک جا از راه شیر -به ظاهر شیر- وارد وجود بچه می شود. الآن هر دو خوابیده اند و من هم می روم که نگاهشان کنم.

***

30 آذر

شب یلدا بود و شبی سرد. خانه ی پدر ترانه مهمان بودیم. در راه در ترافیک دو سه ماشین را دیدم که آجیل و شیرینی گل زده و هندوانه و از این چیزها دارند و همه خوش حال و انگار به مراسمی می روند. ترانه خندید وگفت:

-بهزاد نگا، واسه عروس می برن ها! یادته شما هم واسه من آورده بودین؟ هندونش هنوز یادمه، چقدر سرخ بود!

-یادمه!

اما یادم نبود. وقتی ترانه گفت یادم آمد. به فکر آلاله رفتم. از کجا معلوم شاید همین ها که کنار ما بودند فک و فامیل علی بودند! در دلم گفتم آلاله جان خوش باشی. ای عشق لامذهب. هر کاری می کنم با یک اشاره دلم پیش آلاله نرود نمی شود.

ترانه همچنان داشت. در مورد شب چله ای چهار سال پیش پر حرفی می کرد. تنها موضوعی که مورد علاقه ترانه است و درباره اش صحبت می کند مهمانی و پز دادن است. این حقیقت است و هر چه سعی کردم نتوانستم آن را انکار کنم.

در مهمانی بودیم که پیامی برایم رسید. نام آلاله بود. شب یلدا را تبریک گفته بود. از اول مهمانی تقریبا به یاد آلاله بودم و کسل بودم، اما با آمدن پیام خوش حال شدم و کسالتم هم رفع شد. پیام نبود، انگار یک دنیا بود! با این که مطمئن بودم هیچ منظور خاصی در پیامش نبود، اما آن را مثل یک نامه عاشقانه می دیدم. به حس خودم می خندیدم، اما باز هم از بین نمی رفت. پیامش را ذخیره کردم.

***

14 دی

آلاله عروسی کرده. این را امروز فهمیدم. عروسی اش هفته پیش بود. در خیابان دیدمش. به سمت خانه خودش می رفت که اتفاقا جهتش تا جایی به خانه ما نزدیک تر شده بود. کمی صحبت کرد. از مسیح گفتم خواست عکسش را به او نشان دهم. خوشش آمده بود، اما من از ذوق کردن او خوشم می آمد.

"لعنت به من. با زن مردم که حرف می زنم. عکس بچمو نشونش میدم و از ذوق کردنش ذوق مرگ میشم. لعنت به من که حتی با وجود بچم هم نتونستم آدم بشم. آخر پیر میشم و این عشق کذایی دست از سرم برنمی داره. لعنت به من و ایمان سستم."

***

19 بهمن

ساعت هشت شب بود، اما من در اداره بودم. این اواخر کمی کارمان زیاد شده بود. تلفنم به صدا آمد. گوشی را نگاه کردم، آلاله بود. صدایش به نظر نگران بود. کمی احوال پرسی کرد، اما از پرت و پلا گویی اش فهمیدم باید موضوعی باشد. گفتم:

-چیزی شده؟

که بغضش ترکید و شروع به گریه کرد. نمی توانستم آرامش کنم. کمی گریه کرد و وقتی آرام تر شد گفت خبر از علی ندارد و هر چه به خانواده خودش یا علی می گوید نگران است آن ها توجه نمی کنند و جواب درست نمی دهند. از صبح به هیچ تماسی جواب نداده و حالا هم گوشی اش خاموش است. گفتم:

-نمی دونی کجاست؟

گفت هیچ خبری ندارد.

-خانواده چی میگن؟

- فقط می دونم خانه شلوغه، اما با آرامش مشکوکی صحبت می کنن.

-چرا به خونه نمی ری؟

-خونه خودمون که مامانم گفت داریم میریم بیرون و دیگه جواب نداد، ولی یکی از دوستام که همسایه مامان ایناس میگه خونه ان. خونه علی اینا هم که فقط میگن خونه باش علی الآن میاد خونه، الکی نگران نباش، تازه خونشون خیلی دوره من نصفه شبی کجا برم؟

-شاید واقعا الکی نگرانی؟

-نه، اصلا دلم از ظهر شور می زد.

-چی کار کنم برات؟

کمی فکر کرد و گفت:

-نمی دونم.

-چند لحظه بعد زنگ می زنم. می خوام فکر کنم که چی کار کنم.

ده بیست دقیقه بعد زنگ زدم و گفتم:

-می برمت خونه مامان اینات.

و به خانه شان رفتم. او را به خانه مادرش رساندم و سر خیابان ماندم تا بیاید. برگشت و همچنان گریه می کرد. گفت:

-کسی در رو باز نکرد. همسایمون گفت رفتن خونه علی اینا.

او را به خانه خانواده علی بردم که آن سر شهر بود. ترانه نگرانم شده بود. گفتم برای دوستم کاری پیش آمده ماشین نداشت او را تا خانه می برم. وقتی به خانه علی این ها رسیدیم چندین ماشین آن جا بود. خانه هم نگران به نظر می آمد. آلاله جرات نداشت پیاده شود. به زحمت پیاده شد. زنگ خانه را زد. گفته بودم که حتما خبر بدهد. دم در بودم تا خبری بشود بعد بروم، اما هیچ خبری نشد.

به موبایل آلاله زنگ زدم، اما موبایل را در ماشین خودم جا گذاشته بود. من هم دلم به شور افتاد. ساعت یک شب شده بود به خانه برگشتم ترانه چیزی نگفت و من هم نگرانی بروز ندادم. نمی دانم چه می کند. 

***

20 بهمن

امروز ساعت یازده ظهر بود که آلاله زنگ زد. گوشی را برداشتم. اول نمی دانستم آلاله است. از خانه تماس گرفته بود. برایم تعریف کرد که دیشب علی تصادف کرده بود و حسابی وضعش خراب بوده. از ظهر که تصادف کرد تا شب که شکستگی هایش را گچ گرفتند و زخم ها را باند پیچی کردند خیلی طول کشید. علی نمی خواست آلاله با سر و وضع خونی و وحشتناک او را ببیند، به همین خاطر به خانه پدر رفت. اما بیهوش شده بود. آن ها هم تعلل کردند تا این علی بتواند صحبت کند و بگوید چیزی نیست و خیال آلاله را راحت کند، چون آلاله سابقه ی غش داشته به او آرامش می دادند که در خانه تنهایی بلایی سرش نیاید. تا این که کسی به دنبالش برود و قتی علی حالش جا آمد او را ببیند.

خواستم موبایل را به خانه اش ببرم که گفت مادرش و خواهر علی خانه هستند و بهتر است با پیک برایش بفرستم و بگوید راننده تاکسی آن را فرستاده. موبایل به دستش رسید. خیلی تشکر کرد. دلم به حالش سوخت. خیلی زار بود و می گفت از دیشب سه بار غش کرده و زیر سرم بوده. حس بدی داشتم. انگار خودم بیمارم. انگار درد روحی عمیقی دارم. آن قدر وضع روحی بدی دارم که با وجود نبود علاقه و اعتماد به روانشناسی، به متن های روانشناسی و شاد زیستن رو آوردم!

***

28 بهمن

این طور که نمی شود. ترانه مرا نادیده گرفته. خودش که اهل صحبت نبود حالا هم که بیشتر به مسیح توجه می کند. رک و پوست کنده بگویم که حسادت می کنم. به بچه خودم حسادت می کنم. من تنها هستم. همین دیروز بود که تازه از اداره آمده بودم. ترانه به سلام کوتاهی بسنده کرد و با مسیح مشغول شد. بعد شام را روی میز گذاشت و به سراغ کتاب هایش رفت. راستی این را ننوشته بودم که ترانه دانشگاه قبول شد. غیر حضوری می خواند که به مسیح هم برسد. به تنها چیزی که نمی رسد من هستم.

دو ساعت بعد

بعد از نوشتن قسمت اول و چغلی از ترانه، آن قدر گرفته بودم که ادامه ندادم. در بالکن نشسته بودم و فکر می کردم. دنبال راهی می گشتم که با ترانه صمیمی تر بشوم، اما قبل از ترانه یاد آلاله می افتادم. آخر سر خطایی تقریبا جبران نشدنی از من سر زد.

به آلاله پیام فرستادم که:

-«سلام. شب خوش! حالت چطوره؟ خبری ازم نمی گیری؟»

خواستم آن را نفرستم اما ... غفلت و حواس پرتی تا کجا؟ پیام رفت. با ناراحتی به گوشی چشم دوختم. خوش حال بودم که آنتن ندارم و حتما پیامم تحویل نخواهد شد، اما درست همین موقع گزارش تحویل آن هم رسید. فکر می کنم رنگم پریده بود. این چه کار احمقانه ای بود که از من سر زد؟ اگر آلاله به تندی می گفت: «من و شما ارتباطی با هم نداریم که بخوام حالتون رو بپرسم.» حقم بود. اما این جوابی نبود که آلاله داد. درست وقتی که پیامی نباید فرستاده شود به راحتی و سهوا فرستاده می شود و بر خلاف همیشه تحویل هم می شود و بدتر این که فرد هم سریعا آن را می خواند و جواب هم می دهد. او نوشت:

-«سلام، خوبم، شما خوبی؟ مسیح جون خوبه؟ ترانه خانوم خوبه؟ ببخشید، آخه سرم شلوغ بود. شما هم که حالی نمی پرسی!»

و عجیب تر واکنش من بود بعد از آن همه سرزنش کردن خودم و احمق خطاب کردن خودم، که تا پیام او را خواندم، گوشی را بوسیدم. حالا که می نویسم از خودم خجالت می کشم. اما به همین جا ختم نشد. من دوباره پیام دادم که:

-«خوبن. علی آقا چطوره؟ چه می کنی؟»

-«علی آقا هم خوبه. الآن دارم یه نقاشی می کشم. یه کارگاه آموزش نقاشی هم زدم. دانشگاه هم دارم میرم.»

-«خیلی خوبه. موفق باشی.»

و تا حالا که این برگه ها را سیاه می کنم بیش از پنجاه بار هر سه پیامش را خواندم.

***

6 اسفند

نمی فهمم. نمی فهمم چرا به آلاله دل بسته ام. ترانه خوب است. همسرم است. من فرزند دارم. آلاله همسر دارد. آخر حکمت این عشق چیست؟

این افکار امروزم بود، قبل از این که آلاله تماس بگیرد. وقتی تماس گرفت، مثل همیشه یادم می رود که چه جدالی با خودم داشتم. نمی دانم، شاید آلاله هم دوستم دارد. قرار گذاشت که با هم به پارک برویم. یعنی من پارک را پیشنهاد دادم. او تنها می خواست کمی صحبت کند و چیزهایی بپرسد.

به پارک رفتیم. او شروع به بلبل زبانی کرد. به زحمت خودم را کنترل می کردم که در جواب اعتمادش نگاه عاشقانه تحویل ندهم. سوال های می پرسید که مرا به خنده می انداخت، در مورد این که چه کند تا علی از او راضی تر باشد. علی کمی رفتارش سرد بود. چیزی شبیه ترانه با من. و این همه گرما و انرژی آلاله هدر می رفت.

نمی دانستم چه بگویم آخر سر گفتم:

-خب این طوریه دیگه، کاریش نمی شه کرد.

خندید. خندید و انگار دریچه ی شادی به رویم باز شد. پیشنهاد دادم گاهی همدیگر را همین جا ببینیم. او هم قبول کرد. سعی می کردم -تنها برای شادی آلاله- که رابطه او و علی خوب شود. رابطه شان خوب بود، اما گرمای لازم را نداشت. شاید هم من دوست داشتم این طور فکر کنم. دوست داشتم فکر کنم گرمای آلاله هدر می رود. فکر کنم رفتار علی سرد است که آلاله به این فکر افتاده که چه کند تا علی راضی تر باشد.

***

15 اسفند

آلاله امروز می گفت حرف هایم تا حدی کارساز شده. به او گفته بودم که با علی درباره کارهای علی صحبت کند و او را به حرف بکشد تا علی با او صمیمیت حس کند. خود را از کارهای علی بیگانه نکند تا او هم حس کند که همسرش همکار و هم صحبتش هست.

خلاصه هر کاری که از ترانه می خواستم و از عهده اش خارج بود به آلاله می گفتم که برای علی انجام دهد. خوش حالم که آلاله راضی است. با هر که می خواهد باشد، اما راضی و شاد باشد. گاهی و بیشتر از گاهی به علی حسادت می کنم، اما با سماجت جلوی حسم را می گیرم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

***

20 اسفند

آخر نفهمیدم این خانه تکانی چه کار بیهوده ای است که زن ها با این حرص و ولع به آن می پردازند. چه فایده ای دارد؟ آخر چرا به کارگر نمی گویند؟

آلاله را امروز که دیدیم دلم آشوب شد. با مواد شوینده کار کرده بود که به پوست دستش به شدت آسیب رسانده بود. دستانش در دستکش بود. وقتی به اصرار من دستکش را درآورد دلم سوخت. سوخت و حرارتش را حس کردم. یک لحظه غفلتا دستان مجروحش را در دستانم گرفتم که به وضوح خجالت کشید. من هم خیلی از رفتار خودم شرمنده شدم. گفتم:

-آخه این چه کاریه کردی؟ کارگر می گرفتی! اون علی چه کار می کنه پس؟ دکتر رفتی؟

آلاله با ناراحتی گفت:

-آره، گفت تا عید خوب میشه.

با اندوه گفتم:

-درد هم می کنه؟

آلاله کمی تردید کرد، آخر سر دل را به دریا زد و شروع به گریه و ناله کرد که:

-خیلی درد می کنه و خارش و سوزش هم داره. علی هم که کارای آخر سال رو داره می کنه بهش توجه نمی کنه. واسه این همه جراحت فقط خندیده و گفته خب مجبوری مگه تمیز کنی؟ البته از وقتی که علی دیده تا حالا بیشتر و بدتر شده.

دیگر به جنون رسیدم و گفتم:

-می دونه درد و خارش داره و این حرفو زد؟

آلاله با ناراحتی گفت:

-فکر می کنه دارم خودمو لوس می کنم. باهام کلی دعوا کرد که چرا دستکش دستم نکردم. بعد هم چند بار مسخره کرد که چقدر دستام زشت شده.

بعد با هق هق ادامه داد:

-من از سوزش دستام ناراحت نیستم، از این غصه می خورم که علی بهم توجه نمی کنه. احساس می کنم واسش کهنه شدم.

نفهمیدم چطور گریه اش بند آمد و از هم جدا شدیم، اما فهمیدم که حالا ساعت دو نیمه شب است و من هنوز ناراحت دست های آلاله ام. ناراحت بی توجهی که به او شده. شاید وجه تشابه و دلیل صمیمیت بیجای ما همین بی توجهی از جانب همسر باشد؟ اما قبلا چرا این طور بود؟

شاید هم دل بیماری دارم که خودم می کوشم بگویم سالم است. اما بیماری اش کمبود توجه است که باز هم تمام تقصیرها گردن یک همسر است. اما ترانه که خیلی هم به من بی توجه نبود! چه می دانم ... اصلا دست تقدیر و سرنوشت.

***

26 اسفند

تلفن به صدا در آمد. گوشی را برداشتم. شماره آلاله بود، اما صدای آقای غریبه ای بود. با عصبانیت صحبت می کرد و گفت که می خواهد مرا ببیند. خواستم خودش را معرفی کند که گفت به آدرس خانه ی آلاله بروم. من گفتم چرا باید بروم که گفت:

-می خوام باهاتون صحبت کنم.

و با لحن تحقیر آمیزی گفت:

-نترس، نمی خورمت!

رفتم. در خانه آلاله، من و آلاله و علی بودیم. به نظر می آمد آلاله خیلی گریه کرده باشد. علی نگاهی به او انداخت و او به اتاق رفت. علی شروع به صحبت کرد. حالم بد بود و خوب نمی شنیدم. گاهی داد می زد، گاهی آرام صحبت می کرد. می گفت خواهرش من و آلاله را در پارک هنگامی دیده که در ملا عام رفتارهای عاشقانه داشتیم. به گفته ی علی عشق بازی که این عبارت را با عصبانیت تمام گفت! و از من توضیح می خواست. اول منکر شدم. بعد گفتم که ارتباط بخصوصی نیست.

خلاصه از او تکرار از من انکار، کار به جایی نرسید. علی به آلاله گفت بیرون بیاید. آلاله همچنان گریان بود. گفتم:

-علی آقا من مثل برادرشم

تنها خودم می دانستم این دروغ است، اما دروغ گفتم. علی با عصبانیت فریاد زد:

-بیخود کردی برادرشی! این حرفا چیه آقا؟ ما تو فامیل و آشنا از این حرفا نداریم.

با تمسخر آمیخته با عصبانیت گفت:

-برادرشم!

-شما می خوای چی بگی؟ آقا من همسر دارم!

و این را با تحکم گفتم، که خاتمه بحث باشد. در آخر گفت:

-شما حیثیت منو بردند. نمی تونم تو فامیل سر بلند کنم.

-شما با این حرف به خانم خودتون تهمت می زنین.

و خانه اش را ترک کردم.

در خیابان پرسه می زدم. داشتم از غصه می ترکیدم. علی هم حق داشت. من هم شاید جای او بودم همین کار را می کردم. غصه دار بودم. عصبی بودم.

حالا که دارم در آرامش و سکوت خانه این خاطره تلخ همچون زهر مار را می نویسم به سختی می توانم دعوا و داد و بیداد علی و گریه های جان کاه آلاله را توصیف کنم. هق هق می کرد. هر بار علی فریاد می کشید صدای ناله ی آلاله هم بلند می شد. قسم می خورد که دیگه پارک نمی رود. تند تند برای کارهای معمولی هم قسم می خورد که دیگر انجام نمی دهد و التماس می کرد به دعوا خاتمه دهد. در آخر هم در حال نیمه غش روی مبل افتاد.

در اثر دعوا داغ و سرخ شده بودم که با بی حال شدن آلاله کاملا یخ بستم و احتمالا رنگم پرید. شانس آوردم که علی متوجه آلاله شدو حالات مرا ندید.

آلاله به علی وفادار است. این را بارها به علی گفتم. اما عصبانی تر از آن بود که بفهمد. آلاله در حالی که به زحمت حرف می زد گفت:

-علی به خدا هیچی نیست، چرا نمی فهمی؟ به جون مامانم من دوستت دارم، نه هیچ کس دیگه رو. علی به امام زمان دیگه تکرار نمی شه.

نمی توانستم التماس و قسم هایش را برای نگه داشتن آدم سرد و بی احساسی مثل علی تحمل کنم. علی او را دوست داشت، اما از سرش زیاد بود.

***

1 فروردین

چرا من آدم نمی شوم. با آن همه دعوا و جنجال چند روز پیش پیام تبریک عید را برای آلاله هم فرستادم. اما تحمل جواب بی مهرش را نداشتم.

-«لطفا مزاحم من نشید. به اندازه کافی بی آبرویی تحمل کردم. خواهر شوهرم به همه خبر داده چی دیده، سرمو نمی تونم بالا بیارم.»

چند لحظه بعد پیام دیگری دریافت کردم، نوشته بود:

-«آقای بهزاد، این به اصطلاح رابطه خواهر برادری که من و شما داریم داره از حدش می گذره، توهمه، وجود خارجی نداره. من عاشق همسرم هستم، می پذیرم که نباید با شما ارتباط صمیمانه برقرار می کردم، لطفا تمومش کنید. زندگی خودتون رو هم خراب نکنین.»

دنیا روی سرم خراب شد. چرا من پیام به آلاله دادم. چه می گفت؟ توهم؟

***

18 فروردین

دفعه پیش آن قدر حالم بد بود که نتوانستم ادامه بدهم. تحقیر شدم. خرد شده بودم. برای حفظ آبرو به زحمت می خندیدم. به همین خاطر عضلات صورتم درد گرفته بود. حتی مسیح هم سرگرمم نمی کرد. وقتی در آغوشم می نشست قلبم درد می گرفت، پاره ی تن من، حاصل زندگی با محبت من و ترانه، چطور داشتم همه چیز را خراب می کردم؟ ترانه کمی نگران بود. می گفت به نظر می آید حالم بد است. فکر هراسناکی به ذهنم نیش می زد. "اگر علی شکایت کنه؟" اما می گفتم تنها شاهدش خواهرش است که آن هم کافی نیست، اما کافی بود از باغبان های پارک بپرسند تا تمام دیدارهای ما را ردیف کنند. آن گاه وضع افتضاح بود!

***

20 مهر

امروز سالگرد آغاز بدبختی است. تبریک!

***

27 آبان

لاغر و نزار در خیابان قدم می زدم. ماشین نبرده بودم. به روزهای گذشته فکر می کردم. در حالی که حس خفگی می کردم و روحم درد می کرد، چهره ای دیدم که آشنا آمد. مات وسط پیاده رو ایستاده بودم. کت از یکی از دستاتم آویزان بود که بعد از چند لحظه فهمیدم افتاده. کیفم به حال اسف باری از شانه ام آویز شده بود. حال خود را نمی فهمیدم تنها می دانستم که آلاله را دیدم به زحمت صدایی درآوردم که یعنی سلام. ابرو کج کرد و با انزجار سلام کرد و به سرعت رد شد. این یعنی تیر خلاص!

همان حس خفگی همراه با ده ها برابر حس اندوه به جانم برگشت. دستی روی شانه ام خورد. پیرزنی بود. گفت:

-پسرم این کت شماست؟

کت را که از روی زمین برداشته بود تمیز کرد و به دست های حیرانم داد. به خانه نرفتم. دنبال جای خلوت می گشتم. در ذهن کلافه و نامرتبم دنبال دنجی می گشتم. به اطراف نگاه کردم به زحمت قدم از قدم بر داشتم. چشمم به سرعت به اطراف می نگریست تا گوشه ای پیدا کنم. کافی شاپی دیدم با چشمانی که به زحمت از باریدنش جلوگیری می کردم داخلش را پاییدم.

پشت میز پیرمرد خوش سیمایی بود. از پشت پیشخوان گفت:

-بفرما پسرم.

-یه جای خلوت می خوام.

-بیا تو.

-میشه امروز در رو ببندین تنها باشم؟ پولشو بعدا میدم.

مثل این که حال زارم را به خوبی شناخت. بی هیچ حرفی در را بست و تابلوی «بسته» را روی آن اندخت. کرکره شیشه ها را بست و گفت

-راحت باش.

خودش به پشت دخل برگشت. روی اولین میز نشستم. کمی به اطراف نگاه کردم. "من این جا چه کار دارم؟"

یاد روزهای از دست رفته افتادم و شروع به زار زدن کردم. این همه تحقیر زیاد است. هنوز بی وفا هستم، هنوز در معرض بی آبرویی هستم، نابودم.

حسابی گریه کردم و بعد ساکت شدم. پیرمرد کنارم نشست. به من نگاه کرد. گفت:

-چی شده؟

حس کردم پدرم با من صحبت می کند. پدر با بهزاد هجده ساله. دوباره گریه سر دادم. سر روی شانه اش گذاشتم. اطمینان داد که مرد هم گریه می کند. دلم سفره شد. از سیر تا پیاز را گفتم. لبخند زد. گفتم:

-چه کار کنم؟

لبخند زد و گفت:

- برای عمر رفته گریه می کنی؟ برمی گرده؟ پسرم دنبال درمان نگرد. نداره. معلومه حالت خیلی بده. بچه داری؟

-بله. مسیح. یه سالشه.

صحبت بخصوص دیگری را به خاطر ندارم. تنها یادم می آید که گفت:

-باز هم بیا.

***

29 آذر

مدتیست پیش بابا می روم. از آن روز با هم صمیمی شدیم و من او را بابا صدا می زنم. آن روز -27 آبان- قهوه خانه را به خاطر من تعطیل کرد، اما پولی را که گفته بودم بابتش می دهم نگرفت.

صحبتمان گل کرد. سالن تقریبا خلوت بود. بابا مرا می دید، اما مرا نمی دید. حواسش جای دیگری بود. لبخندی زد. رگ کنجکاوی ام بلند شد. گفتم:

-بابا! کجایی؟

لبخند زد و گفت:

-قدیما.

-قدیما خوب بود که می خندی؟

-می خوای بگم چجوری شد که کافه چی شدم؟

مشتاق بودم که بدانم. با لبخند گفت:

-دلدار کافر کیش. وقتی هم سن و سال تو بودم انقلاب بود. من دانشجو بودم. دانشجوی ادبیات. من اهل انقلاب هم بودم، ولی نه زیاد. راستش یه کوچولو ترسو بودم. ولی با همون ترسو بودنم، یه بار مجروح هم شدم که به مذاقم خوش اومد، اما تا بیام بجنبم و دوباره برم جبهه، دلم انقدر لفتش داد که انقلاب پیروز شد.

عاشقی تو ذات بچه های ادبیاته، ما هم از این قاعده مستثنی نبودیم. این کافه نزدیک دانشگاهمون بود. من تنهایی خیلی این جا میومدم. قهوه و بوی اونو خیلی دوست داشتم. دوستام قهوه دوست نداشتن، واسه همین همیشه تنها بودم. این جا خلوت بود. مردم انقلابی و اوضاع مملکت به هم ریخته و اوضاع واسه قهوه خوری خوب نبود. ولی من این جا چه می کردم، خودم هم نمی دونم! بچه مذهبی بودم، ولی مثل بچه های دانشگاه قیافه ژولیده شاعری درست نمی کردم. هر کی منو می دید می گفت یا دکتری، یا مهندس! وقتی می گفتم شاعر می خندیدن. شاعر شاعر نبودم بیشتر نویسنده بودم. میومدم این جا و می نوشتم. گاهی انقدر تو کارم غرق می شدم که صاحاب کافه مجبور بود بیاد و آروم صدام کنه تا به خودم بیام. همین بیخود شدنم کار دستم داد.

بعد لبخندی زد و به جای نامعلومی خیره شد. بعد ادامه داد:

-یه روز از عصر تا شب مشغول نوشتن بودم. شب که شد سایه ای روی میز افتاد. می خواستم به گارنیک -صاحب کافه- بگم الآن بلند میشم، دیدم یه دختری بی روسری جلوم ایستاده. اول تعجب کردم. بعد یادم اومد که امروز اصلا گارنیک تو کافه نبوده و پیشخدمتش پشت دخل بود. ساعت چهار هم که همه می رفتن. معمولا گارنیک آخر همه می رفت و اون بهم می گفت که می خواد در رو ببنده، اما امروز که گارنیک نبود.

دختره با یه لهجه ای که اون موقع نمی دونستم ارمنیه، با لبخند شیطنت آمیزی گفت: «می خوام در رو ببندم.» منم بچه مذهبی، از لبخندش ترسیدم. از جا جستم که کاغذام نقش زمین شد. دختر شیطونی بود. خندید بهم. اصلا هم خم نشد حتی یه برگه رو جمع کنه. خودم تمامش رو جمع کردم.

این جا که رسید بابا لبخند زنان باز به یه نقطه خیره شد. گفت:

-تقریبا اون جا بود.

برگشتم و نگاه کردم. هنوز هیچ تصویری از دختر نداشتم. بابا ادامه داد:

-برگه هامو سریع جمع کردم و مثل برق در رفتم. نمی دونم از چی می ترسیدم. شاید از همون که ترسیدم و فرار کردم سرم اومد. حدود پنج شش روزی به کافه نرفتم. راستش می ترسیدم. بعد از اون مدت بوی قهوه مستم کرد. رفتم کافه، آروم یه سرکی کشیدم. بعد وارد شدم. گارنیک خندید. نمی دونم قضیه رو فهمیده بود یا نه. از خندیدنش خجالت کشیدم. رفتم جای قبلی نشستم، اما دست و دلم به مطلبم نمی رفت. حواسم به هیچی و همه چی پرت بود. مثل آدمی که هر آن منتظر یه حادثه بد باشه. می ترسیدم دوباره سر برسه و ... اما نیومد. یه مدتی گذشت. آب ها از آسیاب افتاد. منم مطلبم رو می نوشتم. یه شب که تا دیر وقت تو کافه بودم گارنیک اومد کنارم نشست. با همون لهجه گفت: «چی می نویسی، هیچ وقت برام نخوندی.» گفتم: «چیز قابل داری نیست. این که جلومه یه داستانه. اگه دوست دارین بخونم براتون. ولی هنوز تموم نشده.» گفت: «بخون. هر وقت هم تموم شد بقیشو بخون.» شروع به خوندن کردم. داستانم درام بود. رنگ غم داشت. واسه انقلاب بود. می خواستم تو نشریه چاپ کنم. وسطاش بود که سرم رو بلند کردم و دیدم گارنیک گریه می کنه. خوشم اومد که انقدر تأثیر گذار نوشتم. آخرش یه کمک خوبی واسه انقلاب کنار گذاشت. بعدها فهمیدم که اون اولین بارش نبود که از این کارا می کرد. آدم خوبی بود. شبای بعد اصرار می کرد که بذارم دخترش هم بیاد و گوش بده. تو رو دربایستی مونده بودم، اما تصمیمم رو گرفتم که بگم نه. آخرش گفتم: «آخه چرا اصرار دارین؟» گفت: «دخترم اصلا کافره، به هیچ چی اعتقاد نداره.» گفتم باشه اشکال نداره. بهزاد جان باورت میشه که من از دخترش وقتی گفت کافره تصور یه آدم زشت رو داشتم؟ چون تو ذهنم کفر یه کار زشت بود. اصلا فکر هم نکردم که اون دختر که ازش ترسیده بودم همون کافر خودمونه!

بابا می خندید. مکث کرد بعد ادامه داد:

-از شبای بعد دختر هم به جمع ما اومده بود. به هیچ چیزی اعتقاد نداشت. یعنی همه ی امدادای غیبی رو خرافات می دونست. به خدا هم به شیوه خودش معتقد بود که درباره اش حرفی نمی زد. خیلی از متن های من در باره ی معجزه بود. درباره ی ماوراء بود، اما اون اعتقادی نداشت. توجه نمی کرد. می خواستم بهش توجه نکنم و متن های خودم رو بنویسم، اما ... دست خودم نبود. رنگ و بوی نوشته هام عوض شد. دیگه یه جورایی عشق و عاشقی قاطیش می کردم. توجه «وارتوش» جلب شده بود. وارتوش دختر خوبی بود. مهربون بود. خیر خواه بود. اما بهتر بود وارد اعتقاداتش نشی. چون کفر از همه جای فکرش می زد بیرون. کار بدی نمی کرد، ولی ذهنش خراب بود. همون روزا بود که من تصمیم گرفتم یه جنمی نشون بدم و واسه انقلاب کاری کنم، بی خبر رفتم. تو درگیری خبری از قهوه نبود. یه جورایی دلم واسه کفر گویی های وارتوش تنگ شد. با خودم تو جنگ بودم. خدای به این خوبی دارم، اون وقت ناشکریه، کفره، که به یه کافر دل ببندم. اوضاع یه کم آروم شد، اما کافه نرفتم. دوباره رفتم تو درگیری. دو ماهی بود که کافه نرفته بودم. یه روز یکی از رفقای دانشگاه رو دیدم. با هم گپی زدیم. گفت: «بابا چه کردی؟ چرا نمی ری کافه؟» تعجب کردم که اون چرا دنبال من تو کافه می گرده. گفت: «یه روز رفته بود کافه گارنیک از من پرسیده چون چند بار من و کاظم رو با هم دیده بود.» گفتم: «دیدیشون بگو خوبم.» گفت: «دیدمشون؟ مگه چند نفرن؟» دیدم وارتوش فقط شب ها از پستو میاد بیرون. عروس پشت پرده بود. کسی اونو نمی دیدم. گفتم: «گارنیک رو. فقط همین.» یه جوری قضیه رو ماست مالی کردم. اونم پیغاممو رسوند. که کاش نمی رسوند. پسره ی لامذهب از هیچی خبر نداشت، رفته بود با آب و تاب گفته بود که دلم می خواد برگردم، ولی وطنم در خطره. من لذت قهوه ی این کافه رو ندیده می گیرم و جونمو میدم که از وطنم دفاع کنم. یه کمی خراش برداشتم. که الآن فقط جای سوختگیش مونده. دور و بر کافه قدم می زدم، ولی تو نمی رفتم. آخرش انقدر قدم زدم خودمو وسوسه کردم. شیطون درون خودم منو وسوسه کرد. شب بود. توی کافه کسی نبود. رفتم تو. بوی قهوه مستم کرد. صدای زنگ آویز جلوی در که بلند شد گارنیک حواسش اومد پیش من. ور اندازم کرد. دستم بسته بود. اون موقع ها استیل دار بودم.

بابا وقتی این را گفت ادای آدم های عضلانی را وقتی فیگور می گیرند درآورد. الآن حدود پنجاه و پنج سالش بود، ولی هنوز استیل داشت. ادامه داد:

-دستم از آرنج به پایین تو گچ بود، ولی بازم قشنگ بود. بقیه زخمام خوب شده بود، یعنی بد نبود! می تونستم صاف صاف راه برم. نمی دونم چرا قلبم داشت سوراخ می شد. بوی قهوه منو یاد موهای قهوه ای وارتوش انداخته بود. بی تاب شده بودم. نمی تونستم خودمو آروم کنم. این همه تلاش برای فراموش کردنش نتیجه نداده بود. بی فایده بود. گارنیک با خوشحالی فریاد زد و به سمتم اومد. گفت: «ایمان، پسرم! اومدی؟ دستت چی شده؟» خندید و منو به میز همیشگیم برد. رفت برام قهوه درست کنه. در پستو باز شد. وارتوش اومد. لاغر شده بود. تا منو دید، شروع به دویدن کرد. می دونستم می خواد چه کار کنه، اما جلوشو نگرفتم. یه آن به خودم اومدم که داشتم موهاشو نوازش می کردم. گریه می کرد. با چشمای گریان و لحن شاکی و اون لهجه ی قشنگش گفت: «معلوم هست کجایی ایمان؟ من شاید کفر بگم، ولی دل دارم.» بعد خواست ازم جدا شه، کارام ارادی نبود. اونو برگردونم و دوباره به سینه ام فشردم. قدش تا نزدیک شونه ام بود. موهاش تا آرنجش. تو این مدت هر کی بغلم می کرد جای ترکش می سوخت، اما با این که وارتوش خیلی محکم منو فشار می داد، اما دردی حس نمی کردم. بهزاد کافر نجسه و وارتوش کافر بود. اون حتی ارمنی هم نبود، ولی من اون شب توی بوسه های اون غرق بودم و جواب بوسه هاشو می دادم، بدون این که به این چیزا فکر کنم. بعدا که فکر می کردم دیگه واسه استغفار خیلی دیر بود. دچار شده بودم.

بابا ساکت شد. اشکی از گوشه چشمش پایین غلتید و لا به لای ریش های خاکستری اش گم شد.

الآن که دارم اینا رو می نویسم دلم گرفته. حس می کنم با درد دلتنگی توی کافه ی کم نور بابا هستم و بوی قهوه توی مشامم پیچیده. 

***

30 آذر

از بس هول شنیدن بقیه داستان بودم مهلت ندادم که کار بابا تموم بشود و کافه خلوت بشود. بابا هی می گفت:

-آروم باش پسر، اول مشتری هامو راه بندازم بعد.

کمکش کردم تا شب شد. کافه خلوت شد. بابا گفت:

-کجا بودیم؟

-تو کافه، بعد از مدتی برگشتین.

-آها! از اون روز به بعد خیلی می رفتم کافه. دیگه عشقی می نوشتم. برای وارتوش می نوشتم. از طعم و بوی قهوه می نوشتم. برای وارتوش می خوندم. برام فرقی نمی کرد که کافر نجسه و وقتی با دست تر بهش دست می زنیم باید دستمون رو آب بکشیم حاضر بودم شب تا صبح تو آب باشم، ولی وارتوش رو ببینم، بغلش کنم، واسش چیز بخونم، نازش کنم و ازش تعریف کنم. یه شب بهش گفتم: «وارتوش، بازم عقایدت همونه که بود؟» وارتوش خندید. دندوناش صاف صاف نبود، ولی وقتی می خندید و پیدا می شد خیلی خوشگل می شد. خندید، یه تکونی به موهاش داد. بعد گفت: «نه ... دیگه اون طوری نیست.» اون وقت برام چیزای جدیدی گفت. می گفت خدا رو دوست داره، کارای خوب رو دوست داره، تصوراتش از خدا رو برام گفت، شاعرانه و قشنگ بود. گفتم: «چرا مسلمون نمی شی؟ تو که خیلی از عقاید ما رو قبول داری و بهشون عمل می کنی؟» گفت: «چرا مسلمون بشم؟» خجالت کشیدم، عشق خجالت بردار نیست، ولی یه خرده حیا کردم. بعد گفتم: «آخه می خوام زنم بشی.» خندید. به ظاهر کفر می گفت، ولی کارای ما رو می کرد. حجاب نداشت، نماز نمی خوند. می گفت سخته. دستورات اخلاقی رو انجام می داد، اما می گفت مسلمون نیست. دوستش داشتم. می خواستمش. کشمکش عشق و دین داشت دیوونم می کرد. عقل که اصلا تعطیل شده بود. گریه می کردم. آخرش پدر خدا بیامرزم گفت: «پسر چته؟ عاشق شدی؟» بهش گفتم: «آره، می خوام با یه ارمنی ازدواج کنم.» خندید. جدی نگرفت. ولی بعد که فهمید جدیه، گفت: «یه کاری کن مسلمون بشه.» گفتم: «اعتقاداتش خوبه، ولی اسما مسلمون نیست.» بابام گفت: «نمی تونی باهاش عروسی کنی. ببینم پسر، خدا رو بیشتر می خوای یا خلقشو؟» سوالش داشت دیوونم می کرد. خودمو حبس می کردم و فکر می کردم. خدا یا خلق خدا؟ خدا یا خلق؟ خدا یا خلق؟ نقشه کشیدم که به وارتوش میگم باید مسلمون بشه، وگرنه منو فراموش کنه، اونم زوری مسلمون می شه بعد می بینه خیر و صلاحش همین بوده و همه چی به خوبی و خوشی تموم میشه. این کار رو کردم. گفتم هر وقت مسلمون شدی بیا بهم بگو. دو هفته سراغش رو نگرفتم، ولی دلم آروم نمی شد. در اتاقمو قفل می کردم و کلیدشو به خواهرم می دادم خواهش می کردم در رو باز نکنه اونم گوش می کرد. ولی دل ... طاقتم تموم شد، شب از پنجره رفتم بیرون. صاف رفتم کافه. بسته بود. خونشون رو بلد بودم. رفتم خونشون. وارتوش در رو باز کرد. غمگین. افسرده، لاغر، فکر کردم به خاطر من این طوری شده. گفتم: «چی شده؟» گفت: «گارنیک مرد.» حس کردم له شدم، زیر بار خبری به این سنگینی داشتم کمرم شکست. زار می زد. گریه می کرد. می گفت، مادرش مریضی داشت و مرد، پدرش هم سکته کرد. وارتوش من از تنهایی گریه می کرد. براش از خدا می گفتم. گوش می داد و گریه می کرد. تا صبح پیشش بودم. آروم تر شد. می گفت این خدا خیلی خوبه. می خواست مسلمون بشه. قرار شده بود دستورهای اسلام رو بهش یاد بدم بعد بره پیش یه روحانی و ایمان بیاره و با هم عروسی کنیم. کافه رو به نام من کرده بود. می گفت، کارایی که براش کردم بیشتر از اینا می ارزه. به من اشاره می کرد و می گفت هم این ایمان رو بهم دادی بعد به قلبش اشاره می کرد و می گفت هم این ایمان. روسری رو قشنگ سر می کرد. مثل قبلا زورکی سر نمی کرد. شبا تا صبح تو کافه یا خونش می نشستیم و شعر و داستان و متن های مذهبی می خوندیم. می خواستم چشمشو باز کنه و مسلمون بشه. قدر دین رو بدونه. هنوز رسما مسلمون نشده بود. منم دیگه بهش دست نمی زدم. یه روز رفتم کافه، دیدم در کافه شلوغه.

به این جا که رسید بابا گریه سر داد. با حزن تمام گریه می کرد. شانه هایش می لرزید. وسط گریه گفت:

-وارتوش منو کشته بودن. یه درگیری بین منافقین و پلیس بود. منافقین وارد کافه شدن. وارتوش مقاومت کرد، کشتنش.

گریه اش شدت گرفت و گفت:

-نذاشتن تو قبرستون مسلمونا دفنش کنم. نذاشتن.

یه ساعت پیش از زور گریه نتونستم خاطره رو تکمیل کنم. تمام دفترم خیس شد. خوب شد با خودنویس نمی نویسم، وگرنه سیاه می شد. عجب حال و روزی داشته این بابا. هیچ وقت ازدواج نکرد. نزدیک بود به عشقش برسد که نشد. هیچ وقت هم نگفت خدایا چرا این بلا را سرم آوردی، حسرتش این نیست که چرا وارتوش مرد، حسرت می خورد که چرا در قبرستان مسلمان ها دفن نشد.

***

25 دی

امروز با بابا سر قبر وارتوش رفتیم. به بابا گفتم:

-بابا غصه نخور، اون که باید مسلمون و غیر مسلمون رو جدا کنه آدما نیستن.

بابا خندید. خوشش اومد.

***

3 بهمن

امروز دو سه بیت شعر نوشتم. رفتم پیش بابا. ذوق زده شده بودم. او هم خیلی خوش حال شد. شعرم را خوند. ایراد ازش گرفت، ولی خوش حالم که ازم ایراد گرفت، این یعنی که من بازم بنویسم و سعی کنم این اشکال ها را برطرف کنم.

مسیح بزرگ تر شده و شیطانی می کند. تصمیم گرفتیم خانه را عوض کنیم. 

***

14 بهمن

چه زود و چه بد، خانه ای که پیدا کردیم، کوچه پشتی آلاله است. یعنی من مقصر نبودم. ایراد از خوانه گرفتم، اما ترانه دست گذاشت روی این خانه. خوشش آمده. پنجره آشپزخانه آلاله از بالکن ما پیداست. می ترسم و مطمئنم ترسم بی جا نیست. نه این که او بخواهد به ترانه همه چیز را بگوید، ترسم از این است که دوباره بی ارادگی کنم، دوباره درگیر توهمات احساسی بشوم. احساساتم مثل گذشته نیست، تحقیر شده و شکسته ام. نمی خواهم ادامه بدهم.

***

9 اسفند

جا به جایی و همه چیز خیلی وقت است تمام شده. امشب برای رفع خستگی رفتم توی مهتابی، دروغ چرا، از کنجکاوی رفتم. می خواستم ببینم او هم هست؟ نبود، خیلی سوت و کور است. اصلا معلوم نیست این جا زندگی می کنند یا نه؟ توان این را ندارم که از کسی بپرسم این همسایه وجود دارد یا نه. شاید هم رفته باشند.

شاعری شدم برای خودم. بابا شعرهایم را می خواند و اصلاح می کند. به شعرهایم می گوید «دریغ از عمر رفته!» بیشتر وقت ها تا قلم دست می گیرم به شعر فکر می کنم این دفتر را باید دیگر از رده خارج کنم. فکر نکنم چیزی برای نوشتن در آن باشد.

***

21 تیر

امروز داشتم با ماشین برمی گشتم. ماشین را عوض کردم و ال نود خریدم. باران می بارید. یک خانم با یه بچه توی بغلش کنار خیابون بود. ترمز کردم. خانم سوار شد. گفتم هوای بهاری اعتباری ندارد. توی آینه نگاه کردم. آلاله بود. چشمانم گشاد شد. خودش هم خیلی تعجب کرد. ترمز کردم. خواست پیاده شود. خواهش کردم این کار را نکند.

به او چشم دوختم. فرزندش را نگاه کردم. کوچک بود. خیلی کوچک بود. به زحمت خندیدم. او هم به زحمت خندید. لاغر شده بود. به نظر غصه دار بود. گفتم:

-چرا انقدر شکسته شدی؟

بغضش ترکید. کنار همان پارک قدیمی کذایی نگه داشتم. خواهش کردم بیاید کمی صحبت کنیم. قسم می خورم این بار هیچ منظور خاصی نداشتم. دلم سوخت، خیلی سوخت. نمی دانم این حال زار برای چه بود؟ بر خلاف گذشته ترجیح نمی دادم که با علی مشکل داشته باشد، فقط می خواستم بدانم چه شده.

پیاده شد. هنوز گریه می کرد. بچه را از بغلش گرفتم. به یک صندلی رسیدیم و نشست. همچنان گریه می کرد. گفتم:

-بگو چی شده؟ قدم نو رسیده مبارک.

گریه اش شدت گرفت، ترسیدم، نکند برای فرزندش مشکلی باشد، کمی که آرام تر شد گفت:

-بهزاد، علی ... سرطان داره. یه ماه پیش فهمیدیم. تازه بچه ام به دنیا اومده بود. بهزاد دارم دیوونه میشم. علی از اون طرف، فک و فامیل از یه طرف که همش میگن نسیم بد قدمه. علی داره جلوی چشمام نابود میشه. یه ماهه سرطانش به جایی رسیده که علاج نداره.

دوباره گریه سر داد. حدود یک ساعت طول کشید تا آرام بشود. سعی کردم با حرف هایم آرامش کنم، اما فایده نداشت. می گفت دایم یاد خاطرات روزهای خوبش با علی می افتد.

به هم ریختم. چرا تا اوضاع درست می شود از جای دیگری خراب می شود؟ نمی توان به سرنوشت گفت چرا، اما درک هم نمی کنم. مغزم گیج می زند. گنگم، کاری نمی توانم بکنم. اگر بگویم هیچ از عشق و علاقه گذشته در من اثری نمانده دروغ محض است، اما به آن شدت و حدت هم نیست. ناراحتی شدید من برای این داستان غم انگیز است. روی خوشی را ندید. یک انسان که این طور به استیصال و ناچاری و تسلیم رسیده. عاشق من نبود، اما علی را خیلی دوست دارد. "یعنی خوب میشه؟ از صمیم دل می خوام خوب بشه و اوضاع تموم بشه."

دیگر حوصله خاطره نوشتن ندارم.

***

20 مهر

سالروز آشناییمان. یک هفته از چهلم علی می گذره. چهل و هفت روزه که روز و شب صدای زجه های دلخراش آلاله می آدی. تصمیم نداشتم دیگر چیزی بنویسم، اما این زجه ها که ترانه را هم ناراحت و دلگیر کرده به این دفتر مربوط است، و امروز بیست مهر است. چه علاقه ای داشتند به هم. فکر می کنم اگر من بمیرم ترانه چه کار می کند؟ ازش پرسیدم، سردرد داشت و کلافه بود. گفت:

-خدا نکنه، مزخرف نگو.

ادامه دادم. گفت:

-نمی خوام بهش فکر کنم.

باز هم بس نکردم و ادامه دادم. گفت:

-گریه می کنم دیگه، ولی نه انقدر! چهل و هفت روزه که زندگی نداریم. هفته ای دو بار زار می زنه میان ساکتش می کنن. مامانش تند تند میاد پیشش، خانواده شوهرش خوبن، اما یه خواهر شوهر داره هر دفعه خبری ازش میشه دوباره زار زدن این بدبخت شروع میشه. نیش زبون می زنه بهش. سر بچه هم همش باهاش بحث دارن. مثل این که می خوان سرپرستی بچه رو بگیرن. با همسایشون که حرف می زدم می گفتن همچین قبل عروسی عاشق و معشوق هم نبودن، ولی بعد از عروسی همو خیلی دوست داشتن. اما گریه هاش بیشتر واسه بچشه. حق هم داره! تو رو خدا مردی بچه رو ندی دست کسی ها! من بی مسیح می میرم.

لبخند زد. می خواست صحبت را عوض کند.

***

20 مهر

یک سال گذشت. در این مدت حوصله ی نوشتن نداشتم. اتفاقی نیفتاد که بنویسم. آلاله کلاس آموزش نقاشی گذاشته. منتظر شدم تا کلاسش تمام بشود و بخواهد به خانه برود.

بعد از کلاس با او صحبت کردم. خواستم که مسیح را توی کلاسش ثبت نام کنم. یه کارت از او گرفتم. اما چقدر بزرگ شده. مرگ چقدر آدم ها را بزرگ می کند. دخترش نسیم، یک سال و نیم داشت. قشنگ بود. بانمک بود. مسیح چند وقت دیگر سه ساله می شود.

***

20 آبان

تولد مسیح را در کافه بابا گرفتیم. معلمش را هم دعوت کرده بود. خوابش را هم نمی دیدم. همه چیز عالیست. می ترسم به هم بخورد.

***

30 دی

حالا می فهمم که در ثبت نام مسیح در کارگاه آلاله حماقت بزرگی کردم. چون آنقدر آلاله و ترانه با هم صمیمی شدند که هر بار بخواهم آلاله را ببینم خودش معذب می شود و ترانه هم بیشتر حواسش به آلاله است. و از طرفی دوباره دارد بیدار می شود، احساس های احمقانه ام، اما مسیح خوب نقاشی را می آموزد.

***

18 خرداد

چند وقتی هست که بابا حالش بد است. سکته کرد و جراحی قلب کرد. من و ترانه خیلی مراقب بابا بودیم. حتی آلاله هم به او سر زد. وقتی با هم تنهاییم بابا چند بار گفت که خواب وارتوش را می بیند. نمی توانم تصور کنم بابا از بین ما برود. هر بار دلتنگ می شوم بابا به من آرامش می دهد. خودم حرف هایش را سانسور می کنم، حوصله وعظ و نصیحت ندارم، حوصله ندارم بگوید ترانه را بهتر ببین، آن هم در حالی که آلاله انگار داره از همیشه بهم نزدیک تر می شود.

گاهی بابا با تنفر نگاهم می کند. می گوید:

-این رسمش نیست. این هنر زندگی نیست که دل به کسی بدی که حق تو نیست، و بیازاری کسی را که حقش نیست. مسیح رو بهانه نکن، بچه ها خوب تر از تو می فهمن، این عشق نیست.

همیشه می گوید این عشق نیست. می گویم آن موقع که عاشق وارتوش شدی عشق بود؟ گفت:

-من تعهد نداشتم.

-دین تعهد نبود؟

-ابهام داشت، راه دور زدن داشت.

-من هم دوستش دارم، اما ابراز نمی کنم.

-این طور دور نزدی، راه دور زدن ندارد. خرابش می کنی.

نفسش می گیرد. گاهی مرا بیرون می کند. دلخور می شوم. این چند وقت با خواب هایی که برایم تعریف می کند دیوانه ام می کند. اگر نباشد خیلی تنها می شوم.

***

11 مرداد

هوا خیلی گرم شده. خفقان آور است. دیوانه کننده است. روی مهتابی نشسته ام و به پنجره ی آشپزخانه آلاله نگاه می کنم. آلاله گاهی دانسته در تاریکی کوچه سرش را از پنجره ای که در تاریکی فرو رفته بیرون می آورد مرا می بیند. این را حس می کنم، اما نه دست تکان می دهم نه چیزی ابراز می کنم. من عاشقش بودم او چرا! نکند او هم ...

همین چند لحظه پیش بود که پس از یک ساعت تمام نگاه کردن به داخل خانه رفت. تنها سایه های مبهمی دیده می شود، اما به راحتی و آشکارا حس می کنم که بود و نگاه کرد و رفت.

می خواهم، اما نمی توانم خود را کنترل کنم. این احساس عشق نیست، آن احساسات گذشت. مشکل جدید این است که احساس های من و خاطراتم بیدار می شود. با حس ندامت، با خاطراتی که کمرنگ و پر رنگ شدنشان باعث اغراق و فراموشی شده. اغراق گاهی در خوبی های آلاله، گاهی در حس حقارت من از این عشق. فیلسوف شدم؟ شاید، حرف هایی که می زنم زیاد عاقلانه نیست، یا باید عاشق باشم یا فیلسوف!

مسیح بانمک شده. شیطنت می کند. با نسیم بازی می کند. همبازی های خوب هم هستند. بابا حالش خوب شده، اما خودش خیلی ناراحت است که دیگر خواب وارتوش را نمی بیند.

***

16 شهریور

چقدر سخت است. طاقتم رو به اتمام است. من آلاله را دوست دارم. ترانه با سر کار رفتن هایش دیگر دارد حوصله ام را سر می برد. برای این که مسیح تنها نماند او را در مهد یا خانه ی مادرش می گذارد. دنبال درس هایش است. دنبال کارآموزی هایش. می خواهم به آلاله بگویم چه حسی نسبت به او دارم. از روزی که یک دختر نوجوان صورتی پوش بود تا به حالا که خانمی شده برای خودش.

امروز پیش بابا بودم. شعرهای جدیدم بوی غم گرفته. تنهایی در آن ها بیداد می کند. بابا هیچ وقت در کارهای شخصی خانواده دخالت نمی کند. دارم خودم را با ترانه گول می زنم. او مرا دوست ندارد. هر کاری هم می کند صرفا به این دلیل است که ما زن و شوهریم و از روی وظیفه ای که برای خود می داند. می خواهم هیچ کدام از این کارها را نکند، اما با من باشد. او گوشش به این حرف ها بدهکار نیست.

قبل از تولد مسیح که هر بار این حرف ها را می زدم می گفت دیوانه ای، یا معلوم هست چت شده؟ حالا هم می گوید، شاعر شدی، لوس بازی درمیاری!

آلاله شعرهایم را گوش می دهد. خیلی کم. خیلی کم همدیگر را می بینیم. سخت است که نگویم دوستش دارم. سخت ترین چیز هم این است که ببینم دوستم دارد و او هم به دلایل روشن بیان نمی کند.

چند روز پیش بود که پرسید آن نقاشی رو دارم هنوز یا نه؟ گفتم دارمش. گفت به ترانه نشان دادم یا نه. گفتم نه. دیگه هیچ نگفت. نفهمیدم خوش حال است یا ناراحت.

قیصر امین پور می گوید:

ای عشق از آتش اصل و نصب داری

واقعا همین طور است. در مهتابی ام. هوا گرم است. سایه آلاله هم گرم ترش کرد. دارم خفه می شوم.

ترانه بی تقصیر نیست، شاید هم من دارم تقصیرش را بزرگ می کنم تا این که با خیال راحت و بدون عذاب وجدان به احساسات گذشته برگردم. الآن شرایط عوض شده. تحقیر آن زمان از دل آلاله منشأ نگرفته بود، بلکه مشکل وفاداری به علی بود. اما من چه؟ باید به ترانه وفادار باشم، اما ترانه به من هیچ اهمیتی نمی دهد.

برگشتم سر پله اول. ترانه اهمیت نمی دهد. احساس من بیدار شده. وفادار باشم؟ خسته شدم از این همه فکر.

20 مهر

حتم دارم او هم دوستم دارد. آره. دیگر مطمئنم. امشب خانه ی آلاله دعوت بودیم. بابا هم بود. نسیم و مسیح با هم بازی می کردند. نسیم شبیه آلاله نیست. شبیه علی است. ترانه پرسید: 

-آلاله جان نگفتی چی شد امشب دعوتمون کردی؟

آلاله برای چند لحظه انگار توی خیالات خوب غرق شد. بعد گفت: 

-امروز سالروز یه اتفاقه. من یه نقاشی رو توی بیست مهر پنج ساله پیش دادم به یه نفر که بهم خوبی کرده بود. هر سال اون روز رو یادآوری می کنم. امسال با شما یادآوری کردم. 

دیگر توضیح اضافه نداد. همین. ترانه خیلی پاپی شد که ببیند قضیه چی بود، آخر سر با تردید و دو دلی فراوان گفت، 

-اون شخص ... احیانا ... 

و به من نگاه کرد. قلبم از حرکت ایستاد. نفسم درنمی آمد. نمی دانم واقعا خیلی طول کشید تا بقیه حرفش را بزند یا برای من این همه طولانی شد؟ ادامه را با شک گفت:

-احیانا اون شخص علی آقا نبوده؟

بر خلاف تصور همه ترانه ناراحت نشد. با لبخند و یک نفس عمیق از سر آسودگی گفت:

-نه ... نه اون نبود. آشنا نبود. 

ترانه ول کن ماجرا نبود، گفت: 

-خب، آشنا شد؟ 

آلاله گفت:

-آشنا؟ آره، یه دوست شد. اما ... ولش کن اصلا. شخصش مهم نیست، مهم اینه که من هر سال به خاطر خوبی اون برای خودم جشن می گیرم. 

ترانه بی خیال شد چون نمی خواست به حریم خصوصی آلاله پا بگذار،د اما قانع نشد. بابا فهمید. من هم ...

وقتی به خانه برگشتیم ترانه گفت: 

-این دختره زیادی دیگه مرموز شده ها! یعنی چی برای یه اتفاق خوب؟ اصلا چرا ما رو دعوت کرد واسه اتفاق خوب؟ به ما چه ربطی داشت؟ خود طرفو دعوت می کرد.

-خب لابد دوست داشته پیش شما باشه. دلیل آورده که با هم باشین! 

نگاه عاقل اندر سفیهی به من انداخت و گفت: 

-توئم یه چیزیت میشه ها! 

این کار آلاله خیلی مرموز بود، اما ثابت کرد که به من فکر می کند. حالا احساساتم بیشتر دوگانه شد.

***

14 آذر

خواست که توی یه رستوران به دیدنش برم. من هم رفتم. درباره ی عشق صحبت کرد. درباره ی اتفاق، سرنوشت، جدایی، حرفایی بی سر و ته و فلسفی به هم می بافت. سختش بود صحبت کند. چند بار بغضش را فرو برد. از ازدواجش با علی گفت. گفت که خوب بود و مهربان. گفت که عاشقش بود و خیلی دوستش داشت. تا می خواستم صحبت کنم با دست اشاره می داد که نه. از این گفت که تنهایی چه بلاهایی سر آدم می آورد. گفت که آدم تنها یک سری اصول را فراموش می کند. گفت آدم تنها گاهی بی رحم می شود. برای این که خودش را از تنهایی در بیاورد دست به کارهایی می زند که نباید و به عواقبش توجه نمی کند. 

از توجیه گفت که ابزار شیطان است. بیرون نم نم بارون می آمد. از شیشه رستوران به بیرون نگاه کرد. خواستم حرف بزنم، اما خواهش کرد سکوت کنم. 

بعد از بنیان خانواده و حرمت خانواده یک چیزایی گفت. بعد دوباره برگشت سر جمله ی اولش که آدم برای انجام دادن کاری که به آن میل دارد توجیه می آورد. بعد در حالی که گریه می کرد از در رستوران بیرون رفت. 

***

2 دی

امروز معنی حرف های آن روز آلاله رو فهمیدم. بابا بهم تلفن کرد که بروم دیدنش. رفتم. دو هفته ای بود که از آلاله هیچ خبری نبود. وقتی به کافه رسیدم بابا را دیدم که مغموم روی یکی از صندلی ها نشسته. وقتی رسیدم یه نامه داد دستم. گفت:

-حالا وقتشه بخونی. آلاله گفت زودتر بهت ندم. الآن وقتشه. بازش کن. 

داشتم از حال می رفتم. نامه رو باز کردم.

«بهزاد عزیز سلام.

وقتی این نامه رو می خونی که من ایران نیستم. با یکی از همکارانم ازدواج کردم و به مالزی مهاجرت کردم. اون روزی که دیدمت تمام کارها انجام شده بود. ما با هم ازدواج کرده بودیم، اما نمی خواستم تا وقتی هستم این موضوع رو بدونی. ترانه هم خبر نداره. می خوام برات از چیزایی که نمی دونی بگم.

بیست مهر بود. بارون می بارید. از مدرسه برگشته بودم و سردم بود. یه ماشین جلوم نگه داشت. سوار شدم. راننده خیلی آدم سر به زیر و خوبی بود. وقتی پیاده می شدم یه نقاشی بهش دادم. ازش خوشم اومده بود. خوشگل بود و به نظر مهربون میومد.

اون مرد رو دوباره و دوباره دیدم. بهش علاقه مند شدم. آخه خیلی مهربون و بی آزار بود، اما زن داشت! ولی به چشم برادری دوستش داشتم. این همون توجیهی بود که برات گفتم، به چشم برادری! اگه اون حلقه دستت نبود به چشم برادری هم نبود. تو هم برادری نگاه نمی کردی. و من تنها بودم، احساس تنهایی می کردم، تک فرزند، با پدر و مادری که هم سن و سال من نبودن. دوستای کمی داشتم و شیطنت می کردم. فکر هم نمی کردم شیطنتم عواقبش چی میشه.

اون مرد بچه دار هم شد و من هنوز بهش علاقه داشتم. می خواستم علاقش از سرم بیفته، واسه همین با علی عروسی کردم. علی حواسمو از همه چی پرت می کرد. اما عاشق علی شده بودم. فهمیده بودم که با همه توجیه ها اون عشق نبوده، ولی بازم به اون فکر می کردم. علی مرد، تمام عشق منو با خودش برد، اما احساس قدیمی که گفتم اسمش عشق نبود دوباره سر باز کرد. حالا بچه ی اون مرد شاگرد من شده بود، همبازی بچه ی من. من دوست زن اون مرد شدم و هنوز به اون مرد فکر می کردم. گاهی از پنجره آشپزخونه می دیدمش و می دونستم به چی فکر می کنه، اما خودمو نشون نمی دادم. یه اقدام احمقانه کردم. سالروز آشنایی رو با حضور خودش و خونوادش جشن گرفتم. می خواستم بدونه منم بهش فکر می کنم و بعد ترکش کنم. کار اشتباهی بود. هم حس قدیمی اونو بیدار کردم هم حس خودمو. این تنهایی خطرناکی بود که من دچارش بودم. می خواستم نجات پیدا کنم و باز هم برای فرار ازدواج کردم. می خوام زندگی کنم، زندگی ساده. در جای خودم می خوام زندگی کنم نه روی خرابه های زندگی دیگران، نه روی خرابه های زندگی ترانه، نه با همسر ترانه. حتی اگه زنتو نمی شناختم اوضاع تفاوتی نم یکرد. کارایی که دانسته کردم و تو فکر کردی ندانسته هست. همش اشتباه بود، همش برای فرار از تنهایی بود. نتونستم از زندگی اون طوری که باید و شاید لذت ببرم، چون زندگی یه زن دیگه رو حتی با این که نمی دونست خراب کردم. اون همه احساسی که باید به پاش می ریختی حروم کردی، و من تقاص کارم رو دادم. با علی، عاشق شدم و عشقم مرد! از دستم رفت، همون طور که من عشق ترانه رو، همسرشو، حقشو ازش جدا کردم. با این که از نظر ظاهری همسر های خوشبختی بودید، اما ... خودت می دونی چی میگم، خودمو توجیه می کردم که میشه با هم قرار بذاریم، میشه ترانه نفهمه، میشه ... اما عدالت نبود. عدالت اتفاقی بودکه منو تنهاتر کرد، و من از همه مقصرتر بودم، چون از اولش هم دانسته وارد بازی شدم و تو فکر می کردی من ... یه بچه ام. نمی دونم. تو هم مقصری، نه به اندازه من. یه چیزی رو هم که باید خیلی محکم و استوار بهت بگم درباره ترانه هست. واقعا تو رو دوست داره، شک کرده بهت، اما خانمی کرد و به روت نیاورد، برام گاهی یه چیزای کمی تعریف می کنه که من همشو می دونم، و این عذاب وجدانمو بیشتر و بیشتر می کنه. باقیش هم چنان که افتد و دانی.

میرم که دوباره یاد من نکنی. الآن خیلی ازت دور شدم. نمی دونم تو با چی خودتو توجیه کردی، اما ... وقتی عاشق علی شدم، وقتی باهاش زندگی کردم، فهمیدم شیطان چقدر قشنگ و چقدر لطیف وارد زندگی آدم میشه. می دونستم زن داری، اما همیشه به دیدنت میومدم.

تو این مدت نذاشتی آب توی دل ترانه تکون بخوره. خیلی دوستت داره. نباید ازش انتظار داشته باشی حسی رو که تو به عنوان عشق تجربه کردی بفهمه. اون خانومه، و حس ما عشق نبود، باور کن. به حست برگرد. خوب بود؟ چند سال گذشته، حس خوبی و رضایت داری؟ زن و مرد به هم علاقه مند میشن، اما این که حدود رو خودشون رعایت کنن مرتبه اونا رو مشخص می کنه. خیلی وقتا برای اون دیدارها توبه کردم. من می دونستم زن داری، می دونستم کمبود محبت داری، می دونستم ... اما خودمو زدم به ندونم کاری. ترانه ماجرا جو نیست. تو هم نبودی. من هم نبودم، ولی ... این معنای اتفاق و سرنوشتی بود که آخرین بار بهت گفتم. و معنی خانواده و حرمتشو هم که خودت بهتر از همه می دونی. ترانه حتی بهتر از تو می دونه. گردنم برای این همه تقصیر باریک است.

مهاجرت کردم که دیگه وسوسه نشی.»

نامه تمام شد. بین احساسات و تفکراتم غوطه ور و درگیر بودم، حس خوبی که در خیلی از برگ های این دفتر نداشتم، این بود. گریه کردم. بابا نامه را خواند. با تأسف سر تکان داد. گفت:

-افسوس بر آن عمر گرامی که هدر شد!

***

روز بعد بهزاد دفتر را به بابا سپرد و گفت:

-عمر گرامی که هدر شد. باشه پیشت، شاید یه روزی لازم بشه به کسی بدی بخونه. پر از ندامت، بازیچه شدن، فریب، توجیه، شاید کسی با این دفتر مسیر زندگیش روشن بشه، شاید بفهمه که داره خودشو توجیه می کنه.

***

17 سال بعد

مسیح کنار بستر بابا بود. بابا از ترانه و بهزاد خواست بیرون بروند. دفتر خاطرات را به مسیح داد. گفت: 

-بعد از مراسم هفتم من بخونش. با بینش بخونش. این یه تجربه هست، که تموم شد، هفده ساله که تموم شده. قول بده به الآن ربطش ندی. 

مسیح با گیجی قول داد. بعد رو به جایی نامعلوم کرد و گفت: 

-وارتوش، اومدم.

دفتر را باز کرد.

«ترانه ی عزیزم، لطفا اگر این دفتر را باز کردی آن را نخوان.»

از آن زمان چیزی به یاد نداشت، اما می دانست پدرش خوب است. یک مرد خوب و نیکوکار، خانواده دوست، باورش نمی شد. پدر در کافه بود، کافه را بعد از بابا اداره می کرد. زیر چشمی مسیح را می پایید. چیزی که جلد شده است می خواند و گریه می کن.، مسیح حالا زل زده بود به بهزاد و فکر می کرد چطور ممکن است؟ مادرش را خیلی دوست داشت. مادرش خانم تمام عیار بود، هرگز جر و بحث نمی کرد، آرام بود. چطور ممکن بود پدر از این همه آرامش سوءاستفاده کرده باشد؟ درکش سخت بود، به بابا قول داده بود که به الآن ربطش ندهد، اما سخت بود، این کافه، پدرش، مادرش ... 

از کافه بیرون آمد. باد سردی می وزید. سوار ماشین شد. باران گرفته بود. شیشه بخار کرده بود یا چشمان مسیح، شیشه بارانی بود و چشمان مسیح، از کنار پارک رد می شد. نگاهی به پارک کرد، دختری دبیرستانی.

توقف نکرد.

پایان: خرداد 92

انتشار: آبان 92

تهيه نسخه موبايل: سايت نودهشتيا 